I SA/Gd 226/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. C. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2016 r. Postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła o jego wstrzymanie w trybie art. 196 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Jak wynika z brzmienia art. 196 ustawy p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z treści powołanego przepisu można a contrario wyprowadzić wniosek, że postanowienia sądu są co do zasady wykonalne przed ich uprawomocnieniem. W przeciwnym razie nie zachodziłaby potrzeba wstrzymania ich wykonania. Z drugiej strony zasada ta nigdzie nie została wyrażona wprost. Przeciwnie – dział VIII, regulujący wykonywanie orzeczeń sądowych, dotyczy orzeczeń prawomocnych (por. art. 286 § 1 in initio). Wprawdzie żaden przepis ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, że postanowienia sądu o wstrzymaniu albo odmowie wstrzymania wykonania aktu (zaskarżonej decyzji), są wykonalne z chwilą ich wydania, to jednak z istoty tych postanowień należy wyprowadzić wniosek, że ich wykonanie jest możliwe z chwilą ich wydania. Przy czym w doktrynie są wątpliwości czy postanowienia sądu, o którego wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie wnosił skarżący mogą być przedmiotem wstrzymania. Trudno bowiem przewidzieć wszystkie sytuacje, jakie zaistnieją po wydaniu wspomnianych postanowień. Zasadniczo nie można wykluczyć zastosowania w tych wypadkach art. 196 p.p.s.a., choć wątpliwości budzi, czy np. wstrzymanie wykonania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji może prowadzić do wstrzymania wykonania decyzji, nie mówiąc już o sytuacji odwrotnej. (por. Dauter Bogusław, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V). Istotą postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej polegającej na niedoprowadzeniu do wykonania decyzji do chwili wydania wyroku przez sąd pierwszej instancji, albowiem jej wykonanie może grozić wyrządzeniu skarżącemu szkody czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może być wykonalne dopiero po jego uprawomocnieniu się, mogłoby doprowadzić do sytuacji, że jeszcze przed rozpoznania zażalenia na ww. postanowienie zaskarżona decyzja zostałaby wykonana, co w ocenie Sądu całkowicie niweczyłoby istotę ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem, w niniejszej sprawie Sąd za dopuszczalne uznał złożenie wniosku w trybie art. 196 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania postanowienia tut. Sądu o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym niemniej, w ocenie Sądu, wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z brzmienia ww. przepisu wstrzymanie wykonania postanowienia do czasu rozpoznania zażalenia jest fakultatywne, o czym świadczy sformułowanie "wojewódzki sąd administracyjny może". Powyższy wniosek nie jest obwarowany żadnymi przesłankami, zatem inaczej niż w przypadku orzekania o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., co oznacza również, że ewentualne wstrzymanie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego należy do uznania sądu. Należy wskazać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, na które wniesiono zażalenie, nie można oceniać co do meritum zasadności udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem do takiej oceny służy środek odwoławczy jakim jest zażalenie. Jednakże Sąd podkreśla, że w złożonym wniosku nie przedstawiono żadnych nowych okoliczności mogących potwierdzić zasadność wstrzymania wykonania ww. aktu. Nie przedłożono również żadnych dokumentów potwierdzających, że wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, co legło u podstaw odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ww. postanowieniem tut. Sądu z dnia 7 marca 2016 r. Z powyższych względów na podstawie art. 196 p.p.s.a. a contrario orzeczono jak w sentencji.