I SA/Gd 228/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2009 r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 maja 2009 r., nr [...]. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2009 r. określającą B. i R. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 36.278 zł. W skardze tej strona wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Uzasadniając ten wniosek strona wskazała, że grozi jej niepowetowana szkoda, bowiem wykonanie decyzji może doprowadzić do utraty środków utrzymania, likwidacji działalności gospodarczej oraz utraty miejsc pracy przez osoby zatrudnione w firmie strony. Skarżąca podniosła także szereg zarzutów wobec organów podatkowych, których sprzeczne z prawem działania mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej szkody. Działania te polegają, zdaniem strony, na sprzecznym z prawem wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a także sprzecznym z prawem nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca podniosła też, że wniosek o wstrzymanie wykonania obu wydanych w sprawie decyzji składa z ostrożności procesowej, bowiem w dniach 13 i 14 marca 2008 r. oraz 25 listopada 2009 r. jej małżonek wpłacił na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. kwotę łącznie 42.828,70 zł (należność główna i odsetki). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość zastosowania przez Sąd rozpatrujący skargę instytucji wstrzymania wykonania nie tylko wobec zaskarżonego aktu lub czynności, ale także wobec innych aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a więc także decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji w tej sprawie, wynika z art. 61 § 3 zdanie trzecie P.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Wskazać należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, stanowisko skarżącego, że skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. Podobnie przesłanką taką nie jest wadliwość działania organów w toku postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji, w tym sprzeczne z prawem nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Przede wszystkim podnieść należy, że tego rodzaju zarzuty strona może podnosić w odrębnych postępowaniach, nie mieszczą się one natomiast w granicach niniejszej sprawy, której przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Ponadto, niezależnie od powyższego, okoliczności te nie podlegają także badaniu w toku rozpatrywania kwestii wpadkowej, jaką jest instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko zatem to podlega badaniu przez Sąd rozpatrujący kwestię wpadkową, dotyczącą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd nie bada natomiast na tym etapie kwestii dotyczących zgodności z prawem działania organów administracyjnych. A zatem kwestia zgodności z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego czy też nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, nie podlega badaniu przez Sąd rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 p.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do skutków nieodwracalnych, w szczególności do utraty środków utrzymania, a także może wyrządzić niepowetowaną szkodę przez doprowadzenie do likwidacji działalności gospodarczej i miejsc pracy. Samo tego rodzaju oświadczenie wnioskodawczyni, zdaniem Sądu, nie może być wystarczające. Jedynie szczegółowe określenie sytuacji finansowej, jak i majątkowej wnioskodawczyni mogłoby umożliwić ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozwoliłoby bowiem na ocenę, czy rzeczywiście wysokość zaległości podatkowej, wynikającej z zaskarżonej decyzji jest tak znaczna, że jej uregulowanie pozostawiłoby stronę bez środków do życia i dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Tymczasem do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącej, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji na sytuację życiową wnioskodawczyni. Informacji niezbędnych dla oceny zasadności wniosku nie można było też ustalić w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Powyższe nie wynika także z charakteru niniejszej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że wysokość zobowiązania podatkowego wynikająca z decyzji wynosi 36.278 zł. Obiektywnie rzecz biorąc nie jest to zatem kwota tak znaczna, aby bez dodatkowych ustaleń można przyjąć, że jej uiszczenie spowoduje konieczność likwidacji działalności gospodarczej i doprowadzi do utraty środków do życia. Zasadność twierdzeń skarżącej w tym zakresie podważa także fakt, że zaległość ta wraz z odsetkami – jak sama twierdzi - została już uiszczona, a jednak nieodwracalne skutki, na które się powołuje, nie nastąpiły. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.