I SA/Gd 228/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2010 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 r. W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2011 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, podnosząc w uzasadnieniu, że decyzja ta jest niesprawiedliwa i niezgodna z prawem. Podano, że decyzja dotyczy zapłaty znacznej kwoty, której wyegzekwowanie od skarżącego przed rozpatrzeniem sprawy przez sąd administracyjny może go narazić na niepowetowaną stratę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza lakonicznym stwierdzeniem, że wyegzekwowanie od skarżącego tak znacznej kwoty może go narazić na niepowetowaną stratę, strona nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Do wniosku nie dołączono jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, jakie są aktualne miesięczne obroty, uzyskiwane dochody (bądź też strata) prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa, brakuje także informacji o jego osobistej sytuacji majątkowej. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Jednakże – jak podkreśla się w orzecznictwie – sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (kwota ciążącej na skarżącym zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 r. wynosi 248.780 zł, natomiast odsetki za zwłokę od tej zaległości wynoszą 94.570 zł), jednakże tutejszy Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do kwoty rzeczywiście osiąganego przez skarżącego aktualnie dochodu. Należy bowiem wskazać, że w toczącym się przed tutejszym Sądem postępowaniu o przyznanie prawa pomocy skarżący, pomimo wezwania, nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, zaś z nadesłanego odpisu zeznania podatkowego jednoznacznie wynika, że w 2010 r. uzyskiwał on dochody z prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym uzasadnione jest przypuszczenie, że jako przedsiębiorca posiada on rachunki bankowe. Skarżący uchylił się również od przedstawienia jakichkolwiek dokumentów obrazujących wysokość dochodów osiągniętych przez niego w okresie ostatnich trzech miesięcy. Nie przedłożył bowiem ani dokumentów księgowych potwierdzających wysokość dochodu osiągniętego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ani dokumentów dotyczących prac świadczonych dorywczo na zlecenie (umów zlecenia, rachunków itp.). Powyższe postępowanie wnioskodawcy, polegające na selektywnym podawaniu informacji i przedkładaniu jedynie części dokumentów, skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistych możliwości płatniczych, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą oraz osobistą sytuację majątkową. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.