I SA/Gd 229/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia w wyniku wznowienia postępowania wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 16 marca 2012 r., J. Z. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowych oświadczeń wnioskodawczyni i jej małżonka z dnia 5 kwietnia 2012 r. oraz przedłożonych wraz z wnioskiem i na zarządzenie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (wyciągu z dokumentów księgowych, odpisów faktur za energię elektryczną, gaz, wodę i dokumentu dostawy wyrobów węglowych, odpisu pisma z ZUS, potwierdzeń wykonania operacji i wyciągów z rachunków bankowych, deklaracji rozliczeniowej ZUS za marzec 2012 r., PIT-36 za 2011 r.) ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, która w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 29 lutego 2012 r. przyniosła jej dochód w wysokości 1.267,44 zł (przy przychodach w wysokości 3.000 zł i kosztach w kwocie 1.732,56 zł), pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem przebywającym od 7 stycznia 2012 r. na zasiłku chorobowym w wysokości 2.241 zł. Małżonkowie mają na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Majątek małżonków stanowi udział (1/2) w domu o powierzchni 120 m2, działka o obszarze 4.15 ha oraz samochód osobowy (rok produkcji 2000) o wartości około 3.000 zł. Małżonkowie nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Na rachunkach bankowych prowadzonych dla wnioskodawczyni i jej małżonka znajdują się środki pieniężne w łącznej wysokości 434,31 zł (według stanu na dzień 2 kwietnia 2012 r.). Do stałych i udokumentowanych wydatków małżonków należą raty kredytów w średniej miesięcznej wysokości 1.348,93 zł oraz opłaty za media (gaz, prąd, wodę) w średniej miesięcznej wysokości 313,83 zł. Ponadto ponoszą oni koszty ogrzewania domu – z tego tytułu w lutym br. wydatkowali kwotę 270 zł na zakup węgla. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności łączną wysokość dochodów wnioskodawczyni oraz jej małżonka, przeznaczanych na potrzeby czterech osób, brak zasobów pieniężnych oraz wysokość stałych wydatków ponoszonych przez małżonków uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.