I SA/Gd 230/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2006 r. postanawia 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. A. F. we wniosku dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 19 marca 2010 r., ustalono, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką, jedynym źródłem utrzymania rodziny są osiągane przez wnioskodawcę dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 3.378 zł netto miesięcznie (dowód: dokument księgowy zatytułowany "Bilans z księgi" za okres od 1 grudnia 2009 r. do 28 lutego 2010 r., w którym przychody ze sprzedaży towarów i usług wykazano w kwocie 23.664,48 zł, a zakupy w kwocie 13.530,49 zł), z podsumowania rejestrów sprzedaży VAT wynika, że w grudniu 2009 r. obrót wynosił 7.487,30 zł, w styczniu 2010 r. – 6.229,81 zł i w lutym 2010 r. – 12.693,85 zł, żona nie pracuje, sprawuje opiekę nad chorą matką i prowadzi dom (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 7 kwietnia 2010 r.), majątek małżonków stanowi mieszkanie o powierzchni 53 m2, działka letniskowa o powierzchni 600 m2 oraz garaż o powierzchni 18 m2, wnioskodawca posiada samochód dostawczy marki [...], rok produkcji 1997 r., którego zakup sfinansował kredytem bankowym. Małżonkowie nie posiadają oszczędności, w tym środków zgromadzonych na rachunkach bankowych i innych (dowód: dodatkowe oświadczenia z dnia 7 kwietnia o nieposiadaniu rachunków bankowych). Miesięczne udokumentowane koszty utrzymania wynoszą 2.652,97 zł. Zaliczono do nich opłaty za mieszkanie w kwocie 572,96 zł, ratę kredytu w kwocie 550,99 zł, składki do ZUS w łącznej kwocie 839,02 zł, opłatę targową wraz z kosztami zużycia energii elektrycznej w kwocie 750 zł (dowód: zawiadomienie spółdzielni mieszkaniowej z dnia 14 stycznia 2010 r. o wysokości miesięcznych należności, harmonogram spłat kredytu, potwierdzenia wpłat w dniu 11 stycznia 2010 r. należności z tytułu składek, dowód uiszczenia opłaty targowej za grudzień 2009 r. i opłat za energię elektryczną za okres od 30 listopada do 31 grudnia 2009 r.). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że poniesienie przez niego wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie jest wpisem stosunkowym, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wpływ na taką ocenę miała wysokość osiąganych przez wnioskodawcę dochodów oraz wysokość wpisu od skargi, która w niniejszej sprawie związana jest z wartością przedmiotu zaskarżenia (organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe w wysokości 29.613 zł). Przepis § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 10.000 zł do 50.000 – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł. Jednocześnie nie można przyjąć, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które powstaną w przyszłości w związku z dochodzeniem swoich racji przed sądem, a których wysokość nie jest znana. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, że wnioskodawca posiada stałe źródło utrzymania, z którego średni miesięczny dochód wynosi 3.378 zł. Przy czym wyjaśnić trzeba, że kwotę tę ustalono przyjmując różnicę pomiędzy wysokością przychodów i zakupów. W zadeklarowanej kwocie dochodu z okresu trzech miesięcy (6.200,64 zł) wnioskodawca uwzględnił bowiem wydatki w wysokości 3.933,35 zł. Bez wątpienia zaliczył do nich także uiszczane do ZUS składki, opłaty targowe i za media, raty kredytu na zakup samochodu dostawczego, czyli te związane z wykonywaną działalnością gospodarczą, a które jednocześnie przedstawił jako wydatki związane z bieżącymi kosztami utrzymania. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.