I SA/Gd 232/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w G na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 22 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił "A" sp. z o.o. (dalej w skrócie zwana Spółką) kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2003 r., styczeń i luty 2004 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2004 r. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została przesłana na wskazany przez Spółkę adres tj. ul. [...], [...]. Powyższa przesyłka została zwrócona nadawcy wobec nieodebrania jej w terminie 14 dni od daty pierwszego awizowania przesyłki. Przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji była awizowana dwukrotnie: dnia 31 sierpnia 2009 r. oraz powtórnie dnia 8 września 2009 r. Zwrot przesyłki do Naczelnika Urzędu Skarbowego miał miejsce w dniu 16 września 2009 r., zaś wpływ zwrotny został pokwitowany przez w dniu 23 września 2009 r. Pismem z dnia 2 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Spółkę do złożenia korekt deklaracji VAT - 7. Z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w pisma, organ I instancji pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. zwrócił się z prośbą do Urzędu Pocztowego o wskazanie daty odbioru przez Spółkę listu poleconego nr [...], nadanego w dniu 2 października 2009 r. Urząd Pocztowy poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego, że przesyłka o nr [...], z powodu nieobecności adresata lub osoby uprawnionej do odbioru została awizowana w dniu 6 października 2009 r. do Urzędu Pocztowego [...], celem wydania adresatowi. Dnia 14 października 2009 r. w/w przesyłka została wydana, odbiór przesyłki pokwitował B.B. Pismem z dnia 19 października 2009 r. (data wpływu do US 23 października 2009 r.) Spółka poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego, że do dnia 19 października 2009 r. nie otrzymała decyzji z dnia 27 sierpnia 2009 r. Jednocześnie zwrócono się z prośbą o przesłanie przedmiotowej decyzji celem zajęcia przez Spółkę stanowiska w sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględnił wniosek Spółki w ten sposób, że wraz z pismem z dnia 27 października 2009 r., przesłano kserokopię przedmiotowej decyzji. Równocześnie organ pierwszej instancji poinformował Podatnika, że zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej decyzja została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 14 września 2009 r. oraz ponownie wezwał Spółkę do złożenia korekt deklaracji VAT -7. Przesyłka zawierająca powyższe pismo organu I instancji wraz z kserokopią decyzji z dnia 27 sierpnia 2009 r. została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej listem poleconym, na adres do korespondencji wskazany przez Spółkę. Przedmiotowa przesyłka, po dwukrotnym awizowaniu w dniach 29 października 2009 r. i 6 listopada 2009 r. doręczona została dnia 10 listopada 2009 r. B.B. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 18 listopada 2009 r. Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 sierpnia 2009 r. wraz z odwołaniem od tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Spółka podniosła, że uchybienie terminu było niezawinione ze strony Podatnika, a na poparcie swojego stanowiska załączyła dokumentację w postaci pisma skierowanego do Poczty Polskiej, odpowiedzi Poczty oraz innej korespondencji kierowanej do Spółki i B.B. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że za odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przemawia fakt, iż Spółka nie zachowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, liczonego od chwili ustania przyczyny uchybienia. Organ uznał bowiem, że Spółka powzięła wiadomość o istnieniu w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług z dniem 14 października 2009 r. tj. z chwilą, kiedy otrzymała pismo wzywające ją do złożenia korekty deklaracji VAT-7. Zatem 7 dniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upłynął z dniem 20 października 2009 r. Tym samym złożenie wniosku o przywrócenie terminu poprzez nadanie pisma w Urzędzie Pocztowym dopiero w dniu 18 listopada 2009 r. oznacza, że strona nie dopełniła jednej z przesłanek uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu o jakiej mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Na marginesie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Spółka nie dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, również w sytuacji, gdyby go liczyć od daty doręczenia pisma z dnia 27 października 2009 r. wraz z kopią decyzji z dnia 27 sierpnia 2009 r. Na przedmiotowe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca zaznaczyła, że Spółka nie została powiadomiona o doręczeniu przesyłki zawierającej decyzje organu I instancji, zarówno w dniu 31 sierpnia 2009 r. jak i w drugim terminie awizacji. Kopię decyzji otrzymała natomiast w dniu 10 listopada 2009 r. W ocenie Spółki okolicznością dowodzącą tego, że nie otrzymała decyzji jest fakt jej przesłania oprze organ podatkowy wraz z pismem z dnia 27 października 2009 r. Ponadto Spółka wskazała, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym w sposób nie budzący wątpliwości wykazała brak winy w nieterminowym wniesieniu odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zajęte w niniejszej sprawie w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy Spółka spełniła jeden z warunków przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a konkretnie czy wniosek o przywrócenie terminu został przez nią złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. Termin do wniesienia odwołania, określony przepisem art. 223 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jest terminem procesowym. Uchybienie temu terminowi skutkuje tym, że odwołanie złożone po upływie przewidzianego terminu nie wywołuje skutków prawnych, jakie wiążą się z jego wniesieniem. Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują jednak instytucję przywrócenia terminu, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami niedokonania określonej czynności procesowej w terminie. Reguluje ją przepis art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stanowiąc, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z regulacji tej wynika, że przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy, 2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, 3) dochowania terminu wniesienia wniosku, 4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący nie spełnił trzeciej z przesłanek tj. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia do wniesienia odwołania. Akta sprawy wskazują jednoznacznie, że wiedzę o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania Spółka powzięła z chwilą odebrania przesyłki zawierającej pismo z dnia 2 października 2009 r., stanowiące wezwanie do złożenia korekty deklaracji VAT-7, a przy tym wskazujące na fakt wydania decyzji z dnia 27 sierpnia 2009 r. Okoliczność ta miała miejsce w dniu 14 października 2009 r. Fakt odebrania przesyłki w tym dniu przez B.B. potwierdza treść pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia 14 grudnia 2009 r. (k. 209 akt administracyjnych). Niewątpliwie z tą chwilą strona dowiedziała się o wydaniu decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wynika to zresztą z treści pisma Spółki z 19 października 2009 r. (k. 184 akt administracyjnych), w którym strona wskazuje na fakt nieotrzymania decyzji i wnosi o jej przesłanie. Trafnie więc Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że z momentem otrzymania pisma z 2 października 2009 r. ustał stan, w którym Spółka pozostawała w niewiedzy co do okoliczności wydania i doręczenia decyzji organu I instancji. Od tej daty winien być liczony termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i kończył on swój bieg z dniem 21 października 2009 r. W związku z powyższym Spółka składając wniosek dopiero w dniu 18 listopada 2009 uczyniła to z uchybieniem 7 dniowego terminu. Sąd pragnie przy tym zauważyć, że Spółka składając wniosek dopiero w tym dniu uchybiłaby terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nawet wówczas, gdyby uwzględnić najkorzystniejszy dla strony moment powzięcia informacji o wydanej decyzji i jej treści tj. 10 listopada 2009 r., kiedy odebrana została przesyłka zawierająca kserokopię decyzji organu I instancji. Biorąc bowiem pod uwagę ten termin doręczenia przesyłki, siedmiodniowy termin upływałby w dniu 17 listopada 2009 r. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w treści postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w sposób nieprawidłowy oznaczył datę, kiedy upływał termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, poprzez wskazanie, że miało to miejsce 20 października 2009 r. Zgodnie bowiem z art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku należało zatem liczyć od dnia następującego po dniu powzięcia informacji o wydaniu decyzji, tj. od dnia 15 października 2009 r. Tym samym bieg terminu kończył się 21 października 2009 r., a nie 20 dnia tego miesiąca, jak to zostało oznaczone przez organ podatkowy. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem skarżąca Spółka składając wniosek o przywrócenie terminu dopiero 18 listopada 2009 r. uchybiła terminowi do jego złożenia, obliczonemu zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie zatem nie ulega wątpliwości, że po stronie skarżącej Spółki nastąpiło uchybienie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i było to następstwem zaniechania terminowego wykonania tej czynności procesowej przez skarżącego. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wydając zaskarżone postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył prawa, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę