I SA/Gd 234/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 lutego 2025 r., nr 2201-IEE.7192.2.2.2025.2.AK w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 3 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 17, art. 18, art. 64 § 4, 5 i 7, art. 64c § 1, 2, 9 i 10, art. 64ca § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz.1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia W.N. (dalej: Skarżący) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej: Naczelnik US) z 6 grudnia 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] w kwocie 112,84 zł utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego: Naczelnik US, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, zawiadomieniem z 14 czerwca 2022 r. poinformował Skarżącego o ponownym wszczęciu egzekucji i w oparciu o tytuł wykonawczy dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy Skarżącego- B. Sp. z o.o. Zawiadomienie doręczono 29 czerwca 2022 r. Wydruk zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę doręczono pracodawcy 22 czerwca 2022 r., który poinformował, że w dalszym ciągu będzie przekazywać 50% wynagrodzenia organowi egzekucyjnemu. W piśmie z dnia 6 listopada 2024 r. Skarżący złożył wniosek o wydanie postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2024 r. Naczelnik US określił koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W złożonym zażaleniu. Skarżący zakwestionował zgodność z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Dyrektor IAS rozpoznając złożone zażalenie stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił wysokość kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 112,84 zł na które złożyły się: - opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 roku w kwocie 10,19 zł (koszty egzekucyjne postępowania umorzonego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna w wysokości 10 % naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 0,98 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 9 sierpnia 2023 roku), - opłata egzekucyjna w wysokości 10 % naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 51,31 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 10 września 2024 roku), - opłata egzekucyjna w wysokości 10 % naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 50,36 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 10 października 2024 roku). Stosownie do art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10 % jest zasadne w odniesieniu do wyegzekwowanej kwoty kosztów upomnienia, należności głównej oraz odsetek i określił od dochodzonych należności wysokość opłaty egzekucyjnej, w łącznej kwocie 102,65 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wskazał, że podtrzymuje zarzuty zawarte w zażaleniu z 26 grudnia 2024 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. W związku z powyższym Sąd nie był związany zawartym w skardze wnioskiem Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy i rozpoznał sprawę w oparciu o ww. podstawę prawną w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy kwestii zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych. Istota niniejszej sprawy koncentruje się zatem na kwestii prawidłowości postępowania organu w zakresie przepisów regulujących naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego, zakresu tego naliczenia oraz wysokości kosztów. Istotnym w kontekście podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, jest wskazanie, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że Naczelnik US ponownie wszczął egzekucję administracyjną m.in. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] przez doręczenie Skarżącemu w dniu 29 czerwca 2022 r. zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 14 czerwca 2022 r. Zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Zobowiązany wniósł o wydanie postanowienia określającego wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonego wobec niego ponownego postępowania egzekucyjnego. Skutkiem powyższego organ pierwszej instancji wydał postanowienie o określeniu łącznej wysokości kosztów egzekucyjnych, w treści którego określił rodzaje opłat składających się na te koszty oraz ich wysokość i podstawę wyliczenia. Zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a., opłata manipulacyjna, opłata egzekucyjna, opłata za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Pokrycie przez wierzyciela kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 nie stanowi przeszkody w dochodzeniu tych kosztów od zobowiązanego, na wniosek tego wierzyciela, w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej (§ 2). Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych. Skutkiem powyższego organ pierwszej instancji wydał postanowienie o określeniu łącznej wysokości kosztów egzekucyjnych, w treści którego określił rodzaje opłat składających się na te koszty (opłata manipulacyjna za wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz opłata za dokonanie zajęcia wynagrodzenia za pracę) oraz ich wysokość i podstawę wyliczenia. W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko Dyrektora IAS, że organ egzekucyjny prawidłowo określił Skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułów wykonawczych, wskutek czego Dyrektor IAS zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Przytoczona przez organ odwoławczy podstawa prawna zaskarżonego postanowienia, została w sposób prawidłowy zastosowania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Organ egzekucyjny prawidłowo określił koszty postępowania egzekucyjnego. Na mocy ww. przepisów, we wszczętym do majątku Skarżącego postępowaniu egzekucyjnym, możliwe jest dochodzenie opłaty manipulacyjnej od każdego z trzech tytułów wykonawczych oraz opłaty egzekucyjnej naliczonej na podstawie art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r. Prawidłowo zatem uznał Dyrektor IAS, że koszty egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych w łącznej kwocie 112,84 zł zostały naliczone w sposób prawidłowy. W związku z czym, zasadnie Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, wskazać należy, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie prawidłowości postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Poza granicami tej sprawy leżą kwestie związane z jej zasadnością, niedopuszczalnością egzekucji, niedopuszczalnością zastosowanego środka egzekucyjnego czy przedawnieniem należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. W tym bowiem zakresie zobowiązanemu przysługują odrębne środki prawne, jak zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (art. 33 u.p.e.a.). Na etapie natomiast rozstrzygania o kosztach egzekucyjnych nie dokonuje się badania dopuszczalności prowadzonej egzekucji. Organ odwoławczy nie naruszył zatem prawa pomijając te kwestie w wydanym przez siebie postanowieniu, prawidłowo uznając, że leżą one poza granicami sprawy. Powtórzyć należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie ma możliwości dokonania badania prawidłowości całego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego, zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy wyznacza zaskarżony przez stronę akt (w tym przypadku postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie kosztów egzekucyjnych). Mając na uwadze powyższe za bezzasadne należy również uznać zarzuty skargi w kwestii naruszenia przepisów k.p.a., czy u.p.e.a. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wydanie kwestionowanych postanowień poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tychże postanowień. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu organy działały zatem w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy prawa. Reasumując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia, czy poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, z obrotu prawnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.