I SA/Gd 2344/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA: Bogusław Szumacher Sędziowie: Joanna Zdzienicka - Wiśniewska Małgorzata Gorzeń (spr.) Protokolant: Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 4 października 2000 r. Nr [...] w przedmiocie należności celnych oddala skargę 3 I SA/Gd 2344/00 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Prezes Głównego Urzędu Ceł uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 01.12.1997 r. w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz należnego cła i ustalenia ich nowych wielkości, jedynie w części dotyczącej podstawy prawnej orzekając, iż jest nią art. 13 ust. 1, art. 26 ust. 1 i 8, art. 30c ust. 1 pkt 1 lit.c i pkt 5 Prawa celnego, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł wskazał, że Dyrektor Urzędu Celnego decyzją zawartą w jednolitym dokumencie administracyjnym SAD z dnia 01.12.1997 r. dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym towar sprowadzony przez "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Wartość celna towaru ustalono na podstawie faktury załączonej do zgłoszenia celnego oraz deklaracji wartości celnej. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach 30.03. - 17.06.1999 r. przez funkcjonariuszy celnych w siedzibie "A" Spółka z o.o. ujawnione zostały dodatkowe faktury dotyczące sprowadzonego towaru: * nr [...] z dnia 21.11.1997 r. na kwotę 2.700,00 USD wystawiona przez "B" z H. dotycząca transportu towaru na trasie Shanghai – G., * nr [...] z dnia 14.10.1997 r. na kwotę 7.042,00 USD wystawiona-przez "C" dotycząca składowania towaru na terenie wolnego obszaru celnego w Chinach, * nr [...] z dnia 12.11.1997 r. na kwotę 4.300,00 USD wystawiona przez "D" dotycząca kosztów zmiany maszyny do pakowania, * nr [...] z dnia 20.10.1997 r. na kwotę 8.100,00 USD wystawiona przez "C" dotycząca transportu kontenera poza granicami Polski, * nr [...] z dnia 18.11.1997 r. na kwotę 7.800,00 USD wystawiona przez "C" dotycząca transportu kontenera poza granicami Polski. W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 11.08.1999 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie, a następnie decyzją nr jw. uchylił swoją decyzję zawartą w dokumencie SAD w części dotyczącej ustalenia wartości celnej towaru, wymiaru cła i ustalił ponownie wartość celną towaru z uwzględnieniem kwot wynikających z ujawnionych faktur. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1) art. 289 Kodeksu celnego poprzez uznanie, iż do sprawy stosuje się różne przepisy obowiązujące po 01.01.1998 r. tj. Kodeks celny oraz Ordynację podatkową, 2) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej, poprzez przyjęcie, iż do tego samego stanu faktycznego stosuje się różne przepisy prawa materialnego i procesowego w chwili dokonywania zgłoszenia celnego oraz w chwili wydawania zaskarżonej decyzji tj. w chwili kontrolowania tego zgłoszenia celnego, 3) art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a.), poprzez uznanie, iż ujawnione okoliczności mają charakter "istotnych" oraz, iż "istniały" w dniu wydania decyzji, 4) art. 107 K.p.a., poprzez wydanie decyzji nie odpowiadającej wymaganiom prawa w przedmiocie uzasadnienia faktycznego i prawnego, 5) art. 9 oraz art. 11 K.p.a., poprzez nie poinformowanie strony w sposób wyczerpujący o przesłankach rozstrzygnięcia, 6) art. 30 § 1 ust. 5 Kodeksu celnego (art. 30c ust. 5 Prawa celnego) poprzez przyjęcie, iż odwołujący się winien uiścić należności celne od kosztów transportu towarów wynikających z faktur transportowych w sytuacji, gdy należności celne od tych kosztów transportu zostały już pobrane przy obliczaniu cła od faktur handlowych zawierających te koszty transportu, oraz "zasady nie pobierania należności celnych od czynności dokonywanych na terenie wolnego obszaru celnego położonego poza granicami kraju, do którego wywieziono towary, których te czynności dotyczyły". Ponadto do odwołania Spółka dołączyła pisma dotyczące zobowiązań kontrahentów zagranicznych ("D" wraz z tłumaczeniem przysięgłym, "C" wraz z tłumaczeniem). Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Prezes Głównego Urzędu Ceł podniósł, że zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Ordynacja podatkowa opiera dopuszczalność wznowienia postępowania na dwóch przesłankach: a) rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną, b) wystąpienia jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 240 § 1 podstaw prawnych wznowienia postępowania. Jedną z podstaw wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi ją wydającemu, o czym stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie nowe dowody określające faktyczną wartość przedmiotowego towaru zostały ujawnione dopiero w trakcie kontroli przeprowadzonej w siedzibie firmy "A" Spółka z o.o. Kontrola ta wykazała, że koszty związane z transportem oraz pakowaniem towaru zostały poniesione przez firmę "A" Spółka z o.o. Strona natomiast składając deklarację wartości celnej zadeklarowała, że dostawa towaru została zrealizowana na warunkach CIF, "koszt, ubezpieczenia i fracht" G., co oznacza, że sprzedający, jest zobowiązany opłacić wszystkie koszty, jakie dotyczą towaru do czasu jego dostarczenia na pokład statku w porcie załadunku, jak również koszty frachtu i wszystkie inne koszty wynikające z przewozu towaru do oznaczonego portu przeznaczenia oraz koszty ubezpieczenia, koszty te podlegają wliczeniu w cenę towaru. Ujawnienie ww. faktur pozwoliło organom celnym stwierdzić, że koszty transportu i pakowania poniosła w rzeczywistości firma "A". Była to zatem nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, a nie znana organowi, w wyniku niewłaściwego zachowania strony. Okoliczności te organ poznał dopiero po wydaniu decyzji zawartej w dokumencie SAD, która stała się ostateczna i potraktował je jako nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a które nie były mu uprzednio znane i mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Podnieść bowiem należy, że na wartość celną towaru w chwili dokonywania zgłoszenia celnego (art. 23 ust. 1 Prawa celnego) składała się cena faktycznie zapłacona lub należna za towar (wartość transakcyjna) sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona o ile to konieczne na podstawie art. 30c i 30d (art. 26 ust. 1 Prawa celnego). Zgodnie z art. 30c ust. 1 pkt 1 lit.c) Prawa celnego w celu określenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się poniesione przez kupującego, lecz nie ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary koszty pakowania, zarówno w sensie materiałów, jak i robocizny. W przedmiotowej sprawie ujawniona została faktura - nr [...] z dnia 12.11.1997 r. na kwotę 4.300,00 USD wystawiona przez "D" dotycząca kosztów zmiany maszyny do pakowania. Organ celny pierwszej instancji potraktował ww. koszty jako koszty związane z transportem. Prezes GUC uważa, że płatność z ww. faktury stanowi koszt podlegający wliczeniu do wartości celnej towaru na podstawie art. 30c ust. 1 pkt 1 lit.c Prawa celnego Jako koszt pakowania. Natomiast w kwestii zakwalifikowania pozostałych faktur dotyczących rozpatrywanej sprawy organ celny prawidłowo zaliczył koszty w nich wskazane do kosztów związanych z transportem. Zgodnie bowiem z art. 30c ust. 1 pkt 5 Prawa celnego w celu określenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego. Przepis ten jest zgodny z postanowieniem art. 8.2b Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 r. tzw. (Kodeks Wartości Celnej) stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), do którego Polska przystąpiła 1 lipca 1995 r. Natomiast problem kosztów składowania towarów powiązanych z transportem, w odniesieniu do wartości celnej wprowadzonego na dany obszar celny towaru, został także rozstrzygnięty w komentarzu 7.1 Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej, gdzie jednoznacznie przyjęto, że koszty czasowego magazynowania towarów spowodowanego okolicznościami transportu należy traktować jako koszty związane z transportem towarów. W związku z tym należy wobec nich postępować zgodnie z postanowieniem artykułu 8.2b Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 r. i odpowiednio art. 30c ustawy Prawo celne. Strona zadeklarowała w dokumentach JDA SAD warunki dostawy na bazie CIF (koszt, ubezpieczenie, fracht G.). Zgodnie z Międzynarodowymi Regułami Wykładni Terminów Handlowych Międzynarodowej Izby Handlowej w Paryżu - "INCOTERMS" z 1990 r. w przypadku realizacji dostawy na warunkach CIF, "koszt, ubezpieczenia i fracht" G.sprzedający jest zobowiązany opłacić wszystkie koszty, jakie dotyczą towaru do czasu jego dostarczenia na pokład statku w porcie załadunku, jak również koszty frachtu i wszystkie inne koszty wynikające z przewozu towaru do oznaczonego portu przeznaczenia oraz koszty ubezpieczenia, koszty te podlegają wliczeniu w cenę towaru. W oparciu o zadeklarowane warunki dostawy eksporter powinien był ponieść koszty dostawy sprowadzonego towaru. Ujawnienie ww. faktur wystawionych na importera - firmę "A" wykazało, że koszty transportu związane ze sprowadzonym towarem, faktycznie poniósł importer. Zgodnie z powyższym zmiana warunków dostawy na EXW (importer ponosi ryzyko i koszty dostawy do miejsca przeznaczenia) była zasadna, ponieważ żadne opłaty frachtowe, załadunkowe i manipulacyjne nie były ujęte w cenach zakupu wykazanych na fakturach załączonych do odprawy celnej. Podniósł również Prezes GUC, że w przedmiotowej sprawie na etapie postępowania odwoławczego zostały zebrane dodatkowe dowody w postaci wyjaśnień firm zajmujących się transportem kontenerów dla firmy "A": "E", "F" Spółka z o.o., "B". W piśmie z dnia 18.01.2000 r. firma "B" potwierdziła, że wysyłki kontenerowe dla odbiorcy "A" Spółka z o.o. odbywały się na warunkach FOB ze wskazaniem płatnika frachtu – "A" Spółka z o.o. Wszystkie należności były opłacane przez odbiorcę na podstawie faktur wystawionych przez przewoźnika "B". W załączeniu zostały przesłane przykładowe kopie dwóch manifestów oraz kopie faktur frachtowych, wystawione na importera, a zatem nie ulega wątpliwości, że importer poniósł koszty związane z transportem zakupionego towaru z Chin. Wskazał też Prezes GUC, iż Spółka nie kwestionowała tego w toku prowadzonego przez organy celne postępowania. W odwołaniu podnosi jedynie, że organ celny nie powinien był doliczać ww. kosztów do wartości celnej sprowadzonego towaru, gdyż koszty te są już zawarte w cenie towaru. Tłumacząc, że fakt bezsporny opłacenia kwot wskazanych w ujawnionych fakturach, nie może być podstawą podwyższenia wartości celnej. Odnosząc się do twierdzeń Spółki w przedmiocie zwrotu przez kontrahenta zagranicznego nadpłaconych kwot za składowanie związane z transportem przez firmę "A" zauważyć należy, iż Spółka powołując się na tę okoliczność nie wykazała, że kwota wynikająca z ujawnionej faktury, została jej zwrócona. Przedstawione wyjaśnienia eksportera, nie są wiarygodnym dowodem potwierdzającym rzeczywisty zwrot zapłaconych kwot za transport. Jak wynika z ich treści stanowią one jedynie zobowiązanie, a nie dokumenty potwierdzające zapłatę ze strony zagranicznego kontrahenta. Uzasadnione wątpliwości budzi również fakt, iż dopiero po przeprowadzeniu kontroli, po dwóch latach od sprowadzenia towaru, importer podjął starania o odzyskanie tych kosztów. Spółka w odwołaniu powołała się również na kontrakty ustalające warunki dostawy na bazie CIF, co oznacza, że w cenie towaru uwzględniono już koszty transportu. Zdaniem Prezesa GUC materiał dowodowy w postaci kontraktów nie może być uznany za wiarygodny i wystarczający do uznania roszczeń Spółki. Organy celne dysponują materiałem potwierdzającym niezbicie, że "A" poniosła koszty związane z transportem i że nieprawidłowo określiła warunki dostawy. Pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 289 Kodeksu celnego oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie, iż do tego samego stanu faktycznego stosuje się różne przepisy prawa materialnego i procesowego w chwili dokonywania zgłoszenia celnego oraz w chwili wydawania zaskarżonej decyzji tj. w chwili kontrolowania tego zgłoszenia celnego. Prezes GUC wyjaśnia że zgodnie z art. 289 Kodeksu celnego "postępowanie wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań odwoławczych dotyczących wydania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych". A zatem w przedmiotowej sprawie organ celny właściwie dokonał wymiaru cła od sprowadzonego towaru na podstawie przepisów ustawy Prawo celne, ponieważ sprawa dotyczy decyzji zawartych w JDA SAD, które zostały wydane w 1997 r., a więc na podstawie przepisów ustawy Prawo celne. Dodatkowo podnieść należy, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 Prawa celnego cło wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. W rozpatrywanej sprawie Prezes GUC nie dopatrzył się również naruszenia przepisów proceduralnych, bowiem w myśl art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Stąd organ celny pierwszej instancji, który wznowił postępowanie w 1999 r., zastosował właściwe przepisy prawa. Ponadto, wbrew twierdzeniu pełnomocnika Spółki, w przedmiotowej sprawie fakt składowania towaru na wolnym obszarze celnym nie ma wpływu na doliczenie kosztów magazynowania poniesionych przez firmę "A" Spółka z o.o. do wartości celnej towaru. Dodać należy, iż przepisy prawa celnego nie formułują "zasady nie pobierania należności celnych od czynności dokonywanych na terenie wolnego obszaru celnego położonego poza granicami kraju, do którego wwieziono towary, których te czynności dotyczyły". Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem, że opłaty za składowanie poniesione na terenie obszaru bezcłowego w Chinach powinny być traktowane równoznacznie z opłatami poniesionymi w kraju na terenie WOC i jako takie być wyłączone z wartości celnej. W przedmiotowej sprawie zaś koszty składowania są związane z transportem towaru z Chin. Skargę na powyższą decyzję wniosła "A" Spółka z o.o. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji, zarzucając jej: 1. naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji Podatkowej poprzez uznanie, iż nowe okoliczności w postaci ujawnionych faktur: nr [...],[...],[...],[...],[...] mają charakter "istotnych" okoliczności, 2. naruszenie art. 30c ust. 1 pkt 5 Prawa celnego poprzez: * przyjęcie, iż skarżący winien uiścić należności celne od kosztów transportu towarów wynikających z faktury za transport nr [...] w sytuacji, gdy należności celne od kosztów transportu w tej samej wysokości zostały już naliczone i pobrane przy ustaleniu cła od faktury nr [...] obejmującej te koszty transportu, * zwiększenie wartości celnej towaru o koszty poniesione przez skarżącego na terenie wolnego obszaru celnego w Chinach. 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a polegający na przyjęciu, iż kwota 11.016,00 USD jest kwotą zapłaconą bądź należną w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby kwota ta w dniu dokonywania odprawy celnej była już zapłaconą, a także nie wynika, aby była ostatecznie kwotą należną. 4. naruszenie art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie przyczyn, dla których Prezes GUC zakwalifikował fakturę nr [...] jako tzw. koszt pakowania. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że zgodnie z art. 26 ust. 1 Prawa celnego za wartość celną towaru uznaje się wartość transakcyjną określoną alternatywnie jako cenę zapłaconą lub cenę należną, ale w powiązaniu z art. 50 ust. 3 Prawa celnego, który jako podstawę ustalenia wartości celnej wymienia fakturę w oryginale lub inny dokument zastępujący tę fakturę - należy uznać, że to czy w konkretnym przypadku wartość celną stanowi cena zapłacona czy należna, zależy od treści faktury, a mianowicie czy wynika z niej fakt uiszczenia ceny przed odprawą celną towaru, czy też określa ona cenę, do której uiszczenia dojdzie w późniejszym terminie. Z treści faktury nr [...] nie wynika, iż kwota w niej uwidoczniona tj. 11.016,00 USD została zapłacona przed odprawą celną tj. przed 01.12.1997 r., a tym samym nie może być potraktowana jako cena faktycznie zapłacona w rozumieniu art. 26 ust. 1 i 8 Prawa celnego. W myśl powołanego już art. 26 ust. 8 Prawa celnego ceną należną zaś jest cena mająca zostać zapłacona jako warunek sprzedaży towarów kupującemu. Również więc i tej definicji nie odpowiada cena 11.016,00 USD z faktury [...]. Jak wynika bowiem z oświadczenia firmy "D" dołączonego do akt sprawy, kwota 2.700,00 USD mająca stanowić koszty transportu wliczone w cenę towaru nie stanowiła ostatecznie należności od uiszczenia której uzależniano by sprzedaż towaru. Kwota ta okazała się kwotą nadpłaconą, nie wydatkowaną przez sprzedającego wbrew warunkom kontraktu na koszty transportu. W powołanym oświadczeniu zawarto także informację o zwrocie skarżącej owej nadpłaconej kwoty, co w sposób nie budzący wątpliwości świadczy o tym, iż kwota ta nie stanowiła faktycznie kwoty należnej sprzedającemu. Kwotą należną była jedynie jak się okazało różnica pomiędzy kwotą 11.016,00 USD, a kwotą 2.700,00 USD. Cło od kwoty 2.700,00 USD mieszczącej się w kwocie 11.016,00 USD zostało jednakże naliczone i pobrane przez Urząd Celny, albowiem dostawa na warunkach CIF uzasadniała twierdzenie, iż w cenie towaru zawarte są dodatkowo koszty transportu, których nie należy doliczać ponownie do wartości towaru. Okazało się jednakże, iż transport faktycznie nie został opłacony, pomimo przekazania przez skarżącą na ten cel 2.700,00 USD mieszczących się w kwocie 11.016,00 USD. Zdaniem skarżącej ponieważ kwota mająca być przeznaczoną na transport ujęta w kwocie 11.016,00 USD a będąca ostatecznie kwotą nienależną (uiszczono od niej jednak cło) i kwota za transport wynikająca z faktury nr [...] są kwotami identycznymi to nie nastąpiło jakiekolwiek uszczuplenie należności celnych. Zarzut więc jakoby skarżący nie uiścił cła od transportu jest nieuzasadniony i ujawnienie faktury [...] nie powinno skutkować wznowieniem postępowania i ustaleniem wyższych należności celnych niż uiszczonych na podstawie zgłoszenia SAD. Koszty transportu mogą być doliczone do wartości celnej towaru tylko w sytuacji, gdy nie są one ujęte w cenie towaru. Doliczenie więc owych kosztów do wartości towaru z faktury [...] stanowi naruszenie art. 30c ust. 1 pkt 5 Prawa celnego. W chwili bowiem dokonywania odprawy celnej skarżący miał uzasadnione podstawy twierdzić (kontrakt na warunkach CIP, treść faktury), iż kwota 11.016,00 USD obejmuje koszty z których zostanie opłacony przez sprzedającego transport. Tym samym skarżący był uprawiony do zadeklarowania w dokumencie SAD, iż dostawa towaru odbywa się na warunkach CIF. Jednakże okazało się, iż kwota przeznaczona na opłacenie przez sprzedawcę kosztów transportu na ten transport nie została przeznaczona i zostanie zwrócona skarżącemu co czyni ją nienależną sprzedawcy. Faktury o numerach [...],[...],[...],[...] jak wynika z wyjaśnień skarżącego złożonych w trakcie postępowania potwierdzonych zarówno przez organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 31.08.1999 r. jak i oświadczenia wystawców faktur dołączone do sprawy, dotyczą czynności dokonywanych na terenie wolnego obszaru celnego w Chinach. Wolny obszar celny jest to wyodrębniona część obszaru celnego danego kraju traktowana jak zagranica. W konsekwencji zdaniem skarżącego obrót towarowy pomiędzy wolnym obszarem celnym, a więc obszarem nie stanowiącym (dla potrzeb celnych ) terytorium kraju, na którym jest położony, a innym krajem nie podlega jakimkolwiek ograniczeniom czy należnościom celnym. Wniosek taki zdaje się potwierdzać brzmienie art. 34 ust. 2 Prawa celnego, który można poprzez analogię zastosować do przedmiotowej sytuacji. Zgodnie z powołanym przepisem obrót towarowy między wolnym obszarem celnym a zagranicą jest wolny od (...) należności celnych. Tym samym wydatki poniesione przez skarżącego na czynności dokonywane na terenie wolnego obszaru celnego w Chinach nie powinny być doliczane do wartości towaru i stanowić podstawy zwiększenia wymiaru cła w oparciu o art. 30c ust. 1 pkt 5 Prawa celnego. Doliczenie owych wydatków do wartości celnej towaru w niniejszej sprawie narusza zdaniem skarżącego obowiązujące prawo. Za niezgodne z przepisami skarżący uważa także samo wznowienie postępowania z powołaniem się na art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem wznowienie możliwe jest w sytuacji, gdy wyjdą na jaw nowe istotne okoliczności bądź dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem skarżącego ujawnione w niniejszej sprawie faktury nie stanowiły okoliczności "istotnych" w rozumieniu tego przepisu. Zgodnie z orzecznictwem NSA okolicznością istotną dla sprawy jest okoliczność, która może mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 25.06.1985 r. ONSA 1985 Nr 1, poz. 35). Ujawnione zaś faktury zdaniem skarżącego pozostają z przyczyn wymienionych wyżej bez wpływu na wymiar należności celnych. W konsekwencji wznowienie postępowania przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowiło naruszenie prawa. Zgodnie z art. 210 § 1 ust. 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej wydana decyzja winna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne, pod czym rozumieć należy wskazanie przyczyn takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Prezes GUC wbrew powołanemu przepisowi nie wyjaśnił dlaczego fakturę [...] zakwalifikował jako koszt pakowania, a tym samym uniemożliwił skarżącemu zajęcie w tej oprawie stanowiska. W związku z powyższym żądanie skargi zgłoszone w jej petitum uznać należy za uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zaskarżone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej... pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do powołanego w postanowieniu o wznowieniu postępowania celnego przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 262 ustawy z dnia 09.01.1997 r. Kodeks celny, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie, po odprawie towaru w dniu 01.12.1997 r. w wyniku przeprowadzonej w Spółce kontroli w dniach 30.03. - 17.06.1999 r. ujawnione zostały dokumenty w postaci faktur dot. transportu towaru, składowania towaru, kosztów zmiany maszyny do pakowania oraz transportu kontenerów - datowane przed dniem odprawy celnej, a opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W warunkach określonych w art. 30c ust. 1 ustawy Prawo celne koszty pakowania zarówno w sensie materiałów jak i robocizny oraz koszty transportu poniesione do granicy państwa lub portu polskiego stanowią składnik wartości celnej towaru. Dowodzi to, że w dacie odprawy celnej istniały nieznane wówczas organowi istotne dla sprawy dowody i okoliczności dotyczące sprowadzonego towaru. Powyższe dowody i okoliczności, w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uzasadniały wznowienie postępowania celnego. Postanowienia art. 26 ust. 1 Prawa celnego przewidują zasadę, w myśl której wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona o ile jest to konieczne, na podstawie art. 30c i 30d. Stosownie do art. 30c ust. 1 pkt lc i pkt 5 Prawa celnego, w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem art. 26 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej dodaje się dotyczące tych towarów koszty pakowania zarówno w sensie materiałów jak i robocizny oraz koszty transportu związane z ich transportem poniesione do granicy państwa lub portu polskiego. W świetle powyższego koszty zmiany maszyny do pakowania objęte fakturą [...] są kosztami pakowania w rozumieniu ww. przepisu art. 30c ust. 1 pkt lc. Również do kosztów transportu objętych przepisem art. 30c ust. 1 pkt 5 zaliczyć należy wszelkie koszty poniesione przez importera związane z przemieszczaniem towaru, a więc nie tylko koszty związane ściśle z przewozem towaru, ale także koszty związane z jego załadowaniem, składowaniem i przemieszczaniem kontenerów poza granicami Polski. Przyczyn wbrew wywodom skargi prawo celne nie zawiera odrębnych regulacji określających możliwość nie uwzględniania przy wartości celnej kosztów poniesionych przez importera na terenie wolnego obszaru celnego np. w Chinach. Art. 33 ust. 1 Prawa celnego stanowi, że towar wprowadzony na polski obszar celny podlega ogólnym regułom dotyczącym określenia należności celnych. Wolny obszar celny traktowany jest jak zagranica i w związku z tym, wszelkie procesy i wydatki, które się tam odbywały traktowane są dla potrzeb określenia wartości celnej i należności celnych, jak czynności i wydatki dokonane za granicą. Odnosząc się do najszerzej uzasadnionego zarzutu skargi dot. faktury [...] i [...] Sąd w pełni podziela stanowisko organów celnych, albowiem jest ono zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wskazanymi wyżej przepisami Prawa celnego dot. ustalania wartości celnej. Kwota 11.016,00 USD jest to kwota, na którą opiewa faktura nr [...] załączona przez Spółkę do JDA SAD. Kwota ta, określająca cenę zakupionego towaru, stanowiła podstawę ustalenia wartości celnej towaru. W wyniku przeprowadzonej u importera kontroli ujawnione zostały faktury związane z transportem, wystawione na Spółkę, które doliczono do zadeklarowanej w JDA SAD wartości celnej. Spółka potwierdziła fakt opłacenia kosztów transportu, podniosła jedynie że organ celny nie powinien był doliczać tych kosztów do wartości celnej sprowadzonego towaru, gdyż koszty te zawarto w fakturze załączonej do JDA SAD, która stanowiła podstawę określenia wartości celnej i wymiaru cła, zatem zdaniem Spółki cło od kosztów transportu zostało już naliczone, nie ma więc podstaw do ponownego wymiaru cła od kosztów transportu. Jak twierdzi Spółka, mimo uzgodnienia warunków CIF (koszty transportu w cenie towaru), zagraniczny kontrahent nie opłacił transportu, pomimo przekazania przez Spółkę na ten cel kwoty 2.700,00 USD mieszczącej się w kwocie 11.016,00 USD. Kwota przeznaczona na transport miała być zwrócona starzącemu jako nienależna sprzedawcy towaru. Spółka nie wykazała jednak żadnymi wiarygodnymi dowodami, że faktura ta została skorygowana przez eksportera oraz, iż Spółka zapłaciła kwotę pomniejszoną o sporne koszty transportu tj. kwotę 2.700,00 USD. Nie potwierdzają tego przedłożone przez Spółkę oświadczenia Chińskiego kontrahenta, natomiast jak wynika z pisma "B" wszystkie wysyłki kontenerowe dla odbiorcy "A" odbywały się na warunkach FOB - port załadunkowy i wszystkie należności frachtowe były opłacane przez odbiorcę tj. "A". Mając zatem na uwadze, że celem każdego postępowania jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby ich załatwienie opierało się na udowodnionych faktach, do których zastosowane zostaną właściwe przepisy prawa, Sąd uznał, że organy celne dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego. Twierdzeniom skarżącej Spółki zostały przeciwstawione wyjaśnienia i dowody zebrane przez organy celne, które kierując się zasadą prawdy obiektywnej miały podstawy uznać za niewiarygodne wyjaśnienia Spółki i Chińskiego kontrahenta, przy czym w ustaleniach i ocenie materiału dowodowego organy celne nie przekroczyły granicy swobodnej oceny dowodów zaskarżonej dla organów, w mającym zastosowanie w sprawie, art. 191 Ordynacji podatkowej. Ustalenia organów są bowiem oparte na całokształcie materiału dowodowego, a ich ocena jest wszechstronna i logiczna, znajduje też oparcie w zasadach doświadczenia życiowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny, na mocy art. 151 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.