I SA/Gd 2345/96

Według art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ zobowiązanie wygasa przez zapłatę podatku. Nie zawsze musi to jednak oznaczać, że postępowanie w sprawie przyznania ulgi /umorzenie należności/ staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 par. 1 Kpa. Strona, która nie występuje o umorzenie postępowania i nie cofa wniesionego odwołania, lecz przeciwnie obstaje przy rozstrzygnięciu jej żądania także w postępowaniu odwoławczym, daje do zrozumienia, że zapłata należności nastąpiła nie w ramach dobrowolnego wykonania zobowiązania, lecz jedynie w celu uniknięcia określonych konsekwencji i że w jej interesie nadal leży uzyskanie rozstrzygnięcia w drugiej instancji co do prawidłowości zaskarżonej odwołaniem decyzji. W przypadku korzystnego dla niej rozstrzygnięcia organu odwoławczego mogłaby domagać się zwrotu /zaliczenia/ nienależnie uiszczonej kwoty w trybie przewidzianym w art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.