I SA/Gd 236/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A.G. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 stycznia 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2012 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wskazuje się, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/04). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera w tym względzie żadnego uzasadnienia. Niemniej jednak Sąd uznał, że na podstawie dowodów zgromadzonych w związku z rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy możliwe jest zweryfikowanie jego zasadności. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04). Na podstawie znajdujących się w aktach, a zgromadzonych w związku z rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy dowodów Sąd ustalił, że sytuacja majątkowa skarżącej jest bardzo trudna. Skarżąca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 529 zł. Wnioskodawczyni nie jest właścicielką żadnej nieruchomości, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Biorąc pod uwagę wysokość dochodów skarżącej i konieczność ponoszenia przez nią bieżących kosztów utrzymania, Sąd uznał, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zaistniałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.