I SA/Gd 236/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w z dnia 8 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2012 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, z pózn. zm.), art. 9 ust. 1 pkt 6, art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 88 ust. 2a i ust. 2b, art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz.U. z 2011r., Nr 108, poz. 626), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 października 2012 r. określającą A.G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku ze zużyciem energii elektrycznej za miesiąc styczeń 2012 r. w kwocie 125,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 16 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego został powiadomiony przez A SA, że w dniu 25 października 2011 r. przeprowadzono kontrolę poboru energii elektrycznej u odbiorcy A.G., zamieszkałej w G. przy ul. [...], zakończoną protokołem nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono nielegalny pobór energii elektrycznej, w szacunkowej ilości 6,25 MWh. Kontrolowaną obciążono notą za nielegalny pobór energii elektrycznej nr [...] z dnia 9 stycznia 2012 r. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r., po bezskutecznym wezwaniu A.G. do złożenia deklaracji podatkowej dotyczącej podatku akcyzowego od energii elektrycznej, zawiadomiony organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2012 r. Organ ustalił, że A.G. odwołała się od wyniku kontroli poboru energii elektrycznej stwierdzającego jego nielegalny charakter. Odwołanie zostało rozpatrzone przez Komisję Weryfikacyjną negatywnie. Strona ponownie odwołała się do Komisji Odwoławczej w A SA. Również i to odwołanie rozpatrzone zostało negatywnie. Pismem z dnia 7 września 2012 r. A SA wyjaśniła, że korzyść wynikającą z nielegalnego poboru energii elektrycznej uzyskała A.G., która do dnia sporządzenia przedmiotowego pisma nie uregulowała należności za nielegalny pobór energii. Decyzją z dnia 17 października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił A.G. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń 2012 r. w kwocie 125,00 zł. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania podatniczki, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w ustalonym stanie faktycznym organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie podatkowe i po jego przeprowadzeniu wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego. W sprawie niewątpliwie bowiem doszło do nielegalnego poboru energii elektrycznej, co zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym stanowi przedmiot opodatkowania akcyzą. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m.in. zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec, której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy nabywcą końcowym jest podmiot nabywający energię elektryczną w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2006r. nr 89, poz. 625 z późn. zm.) Z art. 88 ust. 2b przedmiotowej ustawy wynika obowiązek dla podmiotu, który określa szacunkową ilość nielegalnie pobranej energii elektrycznej (w tym przypadku A SA) powiadomienia właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego o tym fakcie w terminie 7 dni od dnia ustalenia podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii elektrycznej. Organ wskazał, że z powyższych regulacji wynika, że zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu jest przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek gromadzenia materiału dowodowego ciążący na organach nie jest nieograniczony i nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z treści protokołu kontroli wynika, że kontrolujący dokonali odłączenia nielegalnie podłączonego przewodu, co szczegółowo obrazuje schemat techniczny. W protokole stwierdzono, cyt. "nielegalny pobór energii elektrycznej polegający na rozcięciu WL2 i zainstalowaniu w tym miejscu obcego zabezpieczenia (na tablicy rozdzielczej), od którego odchodziły przewody na kolejne trzy zabezpieczenia, skąd dalej odchodziły obwody zasilające gniazda wtykowe oraz oświetlenie w górnej części budynku. W/w sposób podłączenia spowodował pominięcie układu pomiarowego na jednej fazie i tym samym energia zużywana przez odbiorniki zainstalowane w górnej części budynku nie była naliczana na liczniku." Organ wskazał także, że w treści protokołu odnotowano oświadczenie A.G., iż "właściciel nieobecny w chwili obecnej i podczas jego nieobecności ja pełnię obowiązki gospodarza, jestem wnuczką właściciela". Deklaracja ta okazała się jednak nieprawdą, bowiem jak wynika z wyjaśnień A S.A., pani A.G., po śmierci pana N. (prawdopodobnie dziadka) w 1975 r., przejęła jego zobowiązania i korzystała z energii elektrycznej, regulując rachunki za zużytą energię bez przepisania umowy na korzystanie z energii elektrycznej. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że to A.G. uzyskała wymierną korzyść wynikającą z nielegalnego poboru energii elektrycznej płacąc niższe rachunki za zużycie energii elektrycznej. Poza negacją ustaleń A S.A. nie przedstawiła ona żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska, które jednocześnie wskazywałoby np. innego beneficjenta nielegalnego poboru energii. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ingerencji pracownika A SA w mechanizm licznika, podczas gdy strona pokazywała drugiemu pracownikowi sprzęty pobierające energię w domu, organ uznał ten zarzut za insynuację niepopartą żadnym dowodem. Nie ma w tym kontekście znaczenia podnoszony przez stronę argument dotyczący nienaruszenia plomb w liczniku. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na fakt, że Komisja Odwoławcza uznała fakt nielegalnego poboru energii elektrycznej u A.G. za bezsporny i podtrzymała obowiązek zapłaty kwoty 4.793,10 zł z tego tytułu. Podsumowując Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że podatnikiem akcyzy jest podmiot dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu. Tak więc podatnikiem w niniejszej sprawie jest strona jako podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Podstawą opodatkowania w przypadku nielegalnego poboru energii elektrycznej, zgodnie z art. 88 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym jest jej szacunkowa ilość, wyrażona w megawatogodzinach. Szacunkowa ilość nielegalnie pobranej energii elektrycznej wskazana w nocie obciążeniowej wyniosła 6,25 MWh. Stawkę akcyzy zastosowano na podstawie art. 89 ust.3 ww. ustawy. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła, że w sprawie prowadzona była systematyczna wymiana korespondencji pomiędzy skarżącą a A SA, jednak konsekwentnie odmawiano współpracy w tej sprawie, nie przedsiębiorąc środków, które umożliwiłyby wyjaśnienie niezgodności wynikających z protokołu kontroli. Pozostawiono bez komentarza istotną kwestię – w momencie wymiany 70-letniej instalacji i wymiany tablicy bezpiecznikowej, zostało to zgłoszone w elektrowni. Następnie w wyniku zawiadomienia pracownik A sprawdził poprawność połączeń i założył plomby, które zabezpieczają urządzenie przed zewnętrzną ingerencją. Następnie, około 3 miesięcy przed kontrolą, której wynik jest kwestionowany, ponownie zjawił się pracownik elektrowni w celu wymiany liczników na elektryczne, podczas której nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w stanie plomb. Zatem kwestia ustalenia osoby odpowiedzialnej za zauważoną nagłą nieprawidłowość jest niezmiernie istotna. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie pism i działań A SA, z całkowitym pominięciem twierdzeń strony, że to nie ona jest odpowiedzialna za nielegalny pobór energii. Organ nie podjął żadnych działań celem ustalenia ewentualnego udziału osób trzecich, fakt ten zaś był zgłaszany wielokrotnie. Strona nie zgodziła się z argumentem, że to ona powinna przedstawić dowód na udział osób trzecich, podnosząc jednocześnie zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Końcowo skarżąca podniosła, że wątpliwości organu powinno wzbudzić to, że skomplikowanego podłączenia do instalacji elektrycznej miała dokonać samotnie mieszkająca kobieta, która na domiar złego jest osobą z umiarkowaną niepełnosprawnością. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 3 września 2013 r. skarżąca wyjaśniła, że budynek położony w G. przy ul. [...] jest domem jednorodzinnym dwukondygnacyjnym. Nie korzysta z pomieszczeń usytuowanych na pierwszym piętrze, a urządzenia w tych pomieszczeniach nie są podłączone do energii elektrycznej. Urządzenie pomiarowe jest wewnątrz budynku i nie ma do niego dostępu osoba trzecia. Nie dokonała nielegalnego poboru energii i nie wie, kto mógł to zrobić. Prawdopodobnie uczynił to pracownik operatora w czasie kontroli. Nie miała żadnych korzyści z tytułu obejścia urządzenia pomiarowego, albowiem nie korzysta z drugiej kondygnacji, a tylko tam mógł być wykorzystany nielegalny pobór energii. Skarżąca wyjaśniła także, że nie składała żadnych reklamacji dotyczących kradzieży energii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Przedmiotem sporu między stronami jest ustalenie czy skarżąca jest osobą zobowiązaną do zapłaty zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nielegalnego poboru energii elektrycznej będącego konsekwencją ingerencji w układ pomiarowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1977 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1059) nielegalne pobieranie paliw lub energii to pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo-rozliczeniowy. Stwierdzenie faktu nielegalnego poboru energii przez przedsiębiorstwo energetyczne rodzi skutki także na gruncie podatku akcyzowego. Jak bowiem wynika z art. 88 ust. 2b ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626), podmiot, który określa szacunkową ilość nielegalnie pobranej energii elektrycznej, jest obowiązany powiadomić właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego o tym fakcie w terminie 7 dni od dnia ustalenia podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii elektrycznej. Z powyższego przepisu wynika obowiązek powiadomienia organu celnego dopiero, gdy nastąpi ustalenie podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii elektrycznej i określenie jej szacunkowej ilości. Ustalenie przez dostawcę energii podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii obliguje organ podatkowy od przeprowadzenia postępowania podatkowego w tym zakresie. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec, której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Nabywcą końcowym jest - zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku akcyzowym - podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną (...). Z kolei w myśl art. 9 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Na podstawie art. 9 ust. 2 ww. ustawy za zużycie energii elektrycznej uznaje się także nielegalny pobór energii elektrycznej. Moment powstania obowiązku podatkowego w akcyzie ustawodawca określił w art. 11 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 11 ust. 3 tej ustawy obowiązek podatkowy powstaje z dniem zużycia energii elektrycznej w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 9 ust. 1 pkt 6. Równocześnie w art. 12 ww. ustawy określono datę powstania obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą. Za datę powstania obowiązku podatkowego we wskazanym przypadku uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w celu określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym A.G., w związku ze stwierdzeniem nielegalnego poboru energii. Powyższe było skutkiem stwierdzenia faktu ingerencji w układ pomiarowy (licznik pomiaru energii), który znajdował się u skarżącej, polegającej na zainstalowaniu obcego zabezpieczenia (na tablicy rozdzielczej). Szczegółowy opis dokonanej ingerencji zawarty został w protokole kontroli z dnia 25 października 2011 r. Wynika z niego, że od obcego zabezpieczenia "odchodziły przewody na kolejne trzy zabezpieczenia, skąd dalej odchodziły obwody zasilające gniazda wtykowe oraz oświetlenie w górnej części budynku. W/w sposób podłączenia spowodował pominięcie układu pomiarowego na jednej fazie i tym samym energia zużywana przez odbiorniki zainstalowane w górnej części budynku nie była naliczana na liczniku." Sąd podziela ocenę organu co do wiarygodności dokumentów sporządzonych przez pracowników A SA i wyników postępowania reklamacyjnego prowadzonego przed tym podmiotem. Z ustaleń protokołu pokontrolnego z dnia 25 października 2011 r. wprost wynika, że zainstalowany przez nieustaloną osobę sposób podłączenia obcego zabezpieczenia spowodował pominięcie układu pomiarowego na jednej fazie i tym samym energia zużywana przez odbiorniki zainstalowane w górnej części budynku nie była naliczana na liczniku. Przy czym jak wynika z wyjaśnień skarżącej, zajmowany przez nią budynek jest budynkiem jednorodzinnym dwukondygnacyjnym, a urządzenie pomiarowe jest wewnątrz budynku i nie ma do niego dostępu osoba trzecia. Twierdzenie zatem, że skarżąca nie uzyskała żadnych korzyści z tytułu obejścia urządzenia pomiarowego, jest gołosłowne, skoro bezspornie prowadziło ono do pobierania energii elektrycznej przez urządzenia znajdujące się na górnej kondygnacji budynku zajmowanego przez skarżącą poza układem pomiarowym. Także teza postawiona przez skarżącą, że to pracownik A SA dokonał wyżej opisanej ingerencji w urządzenie pomiarowe, aby następnie obciążyć stronę konsekwencjami nielegalnego poboru energii, nie daje się logicznie obronić bez dodatkowych argumentów i dowodów na ich poparcie, których skarżąca nie przedstawiła. Nieuzasadnione okazały się również zarzuty niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ewentualnej kradzieży energii elektrycznej. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na składanie przez skarżącą takich reklamacji, a sama skarżąca na rozprawie w dniu 3 września 2013 r. wyjaśniła, że takich reklamacji nie składała i nie wie dlaczego powołała się na ten fakt. W odniesieniu do zarzutu nieustalenia osoby, która dokonała ingerencji w układ pomiarowy, Sąd zauważa, że ustalenie faktu nielegalnego poboru energii elektrycznej nie wymaga badania winy sprawcy w znaczeniu podmiotowym, a obowiązkiem odbiorcy energii elektrycznej jest zabezpieczenie przed uszkodzeniem lub zniszczeniem układu pomiarowo - rozliczeniowego oraz plomb (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2003r., I CKN 252/01 i z dnia 27 marca 2008r. II CSK 489/07, niepublik). Oznacza to, że nie ma znaczenia, kto fizycznie dokonał ingerencji w układ pomiarowy, ale kto jest nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną pobraną nielegalnie (art. 9 ust. 1 pkt 6, ust. 2 i art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym). W rozpatrywanej sprawie odbiorcą energii elektrycznej była niewątpliwie A.G., opłacająca niższe, dzięki obejściu układu pomiarowego, rachunki za zużycie energii elektrycznej. Skarżąca ustaleń tych nie zdołała skutecznie podważyć, poprzestając jedynie na gołosłownej polemice. W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też ustalony w sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowy. Dyrektor Izby Celnej w sposób prawidłowy dokonał także subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 19, art. 9 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. W sprawie niewątpliwie doszło do nielegalnego poboru energii, stanowiącego przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, a skarżąca jest podatnikiem tego podatku na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 19 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, będąc nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, od której nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Za moment powstania obowiązku podatkowego zasadnie przyjęto miesiąc styczeń 2012 r., zgodnie z powołanym wyżej art. 12 ustawy o podatku akcyzowym. Przepis ten prawidłowo powołany został jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, który wyjaśnił, że w sprawie nie jest możliwe ustalenie zużycia energii elektrycznej w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, bowiem nie ustalono od kiedy trwał stan nielegalnego poboru energii. W tej sytuacji moment powstania obowiązku podatkowego ustalono na podstawie art. 12 ww. ustawy jako dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie danej czynności podlegającej opodatkowaniu. Był to dzień otrzymania przez organ pierwszej instancji powiadomienia od A SA, na podstawie art. 88 ust. 2b ustawy o podatku akcyzowym o stwierdzeniu faktu nielegalnego poboru energii i jej szacunkowej ilości, co nastąpiło 16 stycznia 2012 r. Wprawdzie organ odwoławczy błędnie powołał w powyższym zakresie jako podstawę prawną art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, błąd ten jednak nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, które ostatecznie odpowiada prawu, w związku z czym nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.