I SA/Gd 237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. W. W. pismem z dnia 14 października 2010 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. z dnia 18 grudnia 2009 r. nr [...] orzekającej o odpowiedzialności podatkowej W. W. oraz T. T. solidarnie z podatnikiem za zaległość podatkową "A" S.A. z siedzibą w S. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz umarzającej w części postępowanie podatkowe wobec W. W. w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres styczeń - listopad 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 21 stycznia 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji. W treści decyzji zawarto m. in. pouczenie, że od tej decyzji służy stronie prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w G. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, stosownie do art. 13 § 1 pkt 2 lit. c) oraz art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 24 stycznia 2011 r. Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej G. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak wyczerpania środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, co stanowi o naruszeniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 z późn. zm.). – dalej jako "p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak wyczerpania przez stronę, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, przysługujących jej środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Prawo wniesienia skargi na decyzję organu administracji wynika z treści art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Należy jednocześnie zauważyć, iż sąd każdorazowo zobligowany jest do kontroli z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie jej braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz jej niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie natomiast z uregulowaniem art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wywieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotem wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi jest decyzja wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w G., jako organ I instancji, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Od decyzji tej stronie przysługiwał środek zaskarżenia tj. prawo wniesienia odwołania, w trybie i na zasadach, o których prawidłowo pouczono w tej decyzji. Niewyczerpanie przez stronę - przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.