I SA/Gd 240/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi H. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej – H. C. Przedmiotowe postępowanie prowadzone jest na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] obejmującego zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne, stosownie do treści art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wstrzymał wykonanie decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] do czasu rozpatrzenia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] wydał dwa postanowienia, w których stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W zaistniałej sytuacji, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. H. C. pismem z dnia 7 listopada 2005 r. złożyła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana oświadczyła, że na rozstrzygnięcia Dyrektora izby Skarbowej z dnia [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który powiadomił ja 22 września 2005 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyjaśniono także, ze w sprawie nie zostało wydane dotychczas orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w przedmiocie wstrzymania wykonania egzekwowanego aktu administracyjnego. H. C. wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić tylko w przypadkach określonych w art. 56 §1 pkt 1- 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem, skoro w sprawie nie zaistniała żadna z tych przesłanek brak jest odstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wskazał także, że wymieniony przepis nie pozostawia uznaniu organu egzekucyjnego czy w danym przypadku zawiesić postępowanie egzekucyjne. Dyrektor izby Skarbowej wyjaśnił także, że w sprawie niniejszej Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku nie orzekł w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. H. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Strona skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 Kpa przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a mianowicie sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącej oraz przyczyn domagania się zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego z emerytury skarżącej co uniemożliwia zaspakajanie podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenia art. 56 §1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez brak rozważenia wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na wydanie tytułu wykonawczego i pominiecie trudnej sytuacji finansowej spowodowanej tym, że skarżąca utrzymuje się wyłącznie z emerytury i nie ma innych dochodów. Wskazując na powyższe podstawy skargi skarżąca wniosła o o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora izby Skarbowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ egzekucyjny bezzasadnie uznał, że nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, czym naruszył art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie Dyrektor izby Skarbowej zaniechał ustalenia trudnej sytuacji finansowej skarżącej, a zatem naruszył treść art. 7 i 77 Kpa. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak rozumiejąc sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej stwierdzić należy, że skarga H. C. nie zasługuje na uwzględnianie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny związany jest treścią art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), zawierającą enumeratywnie wymienione przesłanki zawieszenia postępowania. Podkreślić przy tym należy, że przepis art 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania ("ulega zawieszeniu"). Zatem organ egzekucyjny jest zobowiązany do zawieszenia postępowania w przypadku wystąpienia którejkolwiek z podstaw wskazanych w art. 56 § 1 (wyrok NSA z 6 grudnia 1996 r., I SA/Lu 339/96 - LexPolonica; wyrok NSA z 14 lipca 1998 r., LexPolonica). Ocena istnienia tych podstaw jest dokonywana z uwzględnieniem stanu rzeczy istniejącego w chwili rozpatrywania wniosku przez organ egzekucyjny (wyrok NSA z 6 czerwca 1997 r., Sygn. akt I SA/Gd 1526/96 - LexPolonica). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że okoliczności związane z sytuacją rodzinną i ekonomiczną skarżącej nie są przesłanką zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Dlatego też organ egzekucyjny nie był obowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Także taką okolicznością nie jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Dopiero wydanie postanowienia sądu o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego obligowałoby organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W sprawie niniejszej zauważyć należy także, że od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji nie zostało skutecznie wniesione odwołanie, albowiem organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ ten odmówił również przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku były dwa wymienione wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, a nie decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. W zakresie kompetencji w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia przyznanych sądowi administracyjnemu na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mieści się orzekanie w przedmiocie wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł wydać postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę