I SA/Gd 241/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odrzucić skargę. J.C. wystąpiła w dniu 17 września 2013 r. do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy sprzedaży nieruchomości. Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony przez Ministra Finansów, wydał w dniu 16 grudnia 2013 r. interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko wnioskodawczyni przedstawione w powyższym wniosku za nieprawidłowe. Interpretacja powyższa została doręczona wnioskodawczyni, wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w dniu 19 grudnia 2013r. Pismem nadanym na poczcie w dniu 8 stycznia 2014 r. wnioskodawczyni wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony przez Ministra Finansów, wydał w dniu 29 stycznia 2014 r. postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. J.C. wniosła w dniu 24 stycznia 2014 r. skargę na opisaną powyżej interpretację indywidualną z dnia 16 grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Poza tym art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. J.C. dowiedziała się o wydaniu interpretacji indywidualnej, gdyż w tej dacie interpretacja ta została jej doręczona, wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w tym też konieczności poprzedzenia jej wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji. Termin ten upłynął w dniu 2 stycznia 2014 r. Natomiast skarżąca dopiero w dniu 8 stycznia 2014r. (data nadania pisma za pośrednictwem poczty) dokonała powyższego wezwania, a zatem po upływie wskazanego terminu. Uchybienie terminowi do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa powoduje, że czynność ta jest bezskuteczna. Skarga wniesiona zatem w niniejszej sprawie była niedopuszczalna, nie została bowiem poprzedzona skutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ww. ustawy). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.