I SA/Gd 241/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 12 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca J. W. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł) oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2018 r. (odpisów zeznań podatkowych skarżącej i jej małżonka za 2017 r.; zaświadczenia od pracodawcy małżonka o wysokości wynagrodzenia za miesiące od stycznia do marca 2018 r.; kopii decyzji ZUS z dnia 20 listopada 2017 r. o przyznaniu skarżącej emerytury; dowodów potwierdzających wysokość opłat ponoszonych za mieszkanie, gaz, energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne, ubezpieczenie majątku, zakup leków; zaświadczenia z ZUS z dnia 8 maja 2018 r. o stanie zadłużenia skarżącej z tytułu składek wraz z umową o rozłożeniu na raty tych należności i harmonogramem spłat; informacji ze wspólnoty mieszkaniowej o stanie zaległości skarżącej z tytułu opłat za mieszkanie; oświadczenia z dnia 27 lutego 2018 r. o wypowiedzeniu umowy rachunku w [...]; zestawienia transakcji dokonanych na rachunku prowadzonym w [...] dla potrzeb spółki cywilnej, której skarżąca jest wspólnikiem za okres od 19 stycznia do 19 kwietnia 2018 r.; dodatkowych oświadczeń) oraz danych zawartych w CEIDG i KRS, wynika, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonkiem, poza mieszkaniem o powierzchni 99 m2 i wartości 260.000 zł oraz 95 udziałami w spółce z o.o. o wartości 4.750 zł nie posiada innego majątku (w tym oszczędności), posiada natomiast zadłużenie z tytułu opłat za mieszkanie w kwocie 10.366,05 zł (należności z tego tytułu zostały przekazane do windykacji) oraz zaległości wobec ZUS z tytułu nieopłaconych składek w łącznej wysokości 199.355,77 zł, które reguluje w ratach po około 1.000 zł miesięcznie, obecnie jej jedyny dochód stanowi emerytura w kwocie 1.202,35 zł netto miesięcznie (dnia 19 lutego 2018 r. skarżąca została wykreślona z CEIDG, nie osiąga dochodów z tytułu posiadanych udziałów w spółce z o.o. oraz pełnienia w niej funkcji Prezesa Zarządu). Natomiast małżonek skarżącej nie posiada żadnego majątku, osiąga dochody jedynie ze stosunku pracy – wynagrodzenie z tego tytułu wraz z dodatkami wynosi średnio 3.005,56 zł netto miesięcznie. Stałe udokumentowane wydatki małżonków, do których zaliczyli opłaty za mieszkanie (559,70 zł), gaz (43,58 zł), energię elektryczną (prepaid 80-100 zł) usługi telekomunikacyjne (89,80 zł), ubezpieczenie mieszkania i znajdującego się w nim mienia (186 zł rocznie) oraz zakup leków (190 zł) wynoszą łącznie około 999 zł. Dodatkowo, zgodnie z umową zawartą z ZUS, skarżąca obecnie spłaca należności z tytułu składek w ratach po około 1.000 zł miesięcznie, przy czym kwota raty ulegnie zwiększeniu od września br., co wynika z haromonogramu spłat. Tym samym do dyspozycji małżonków pozostaje miesięcznie kwota około 2.208,91 zł. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części oraz kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Z dokonanych ustaleń wynika, iż skarżąca swój miesięczny dochód przeznacza na spłatę należności wobec ZUS. Małżonkowie utrzymują się zatem wyłącznie z dochodów męża skarżącej, z których około ⅓ przeznaczają na bieżące opłaty oraz na zakup koniecznych leków (skarżąca cierpi na depresję a jej mąż choruje na nadciśnienie). W ocenie referendarza sądowego pozostałą część wynagrodzenia skarżąca i jej mąż przeznaczają na pozostałe koszty swojego utrzymania, w szczególności wyżywienie, zakup środków czystości, w związku z czym skarżąca, która w zasadzie pozostaje na utrzymaniu małżonka, nie jest w stanie zabezpieczyć jakichkolwiek środków na koszty niniejszego postępowania. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.