I SA/Gd 246/25

Dnia 19 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na czynności Energa – Obrót S.A. z siedzibą w Gdańsku w przedmiocie opłat i usług z tytułu dostarczania energii elektrycznej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", odrzucił skargę R. J. (dalej: "Skarżąca") na działanie Energa Obrót S.A. w przedmiocie opłat i usług z tytułu dostarczania energii elektrycznej, albowiem stwierdził, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 86) wynika, że 24 kwietnia 2025 r. Skarżąca odebrała odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o warunkach, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 9 maja 2025 r. Skarżąca złożyła do Sądu osobiście sporządzoną skargę kasacyjną na ww. postanowienie, wraz z wnioskiem o przyznania prawa pomocy. Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik z urzędu pismem z dnia 9 września 2025 r. złożył opinię prawną o braku zasadności wniesienia skargi kasacyjnej. Zarządzeniem z dnia 16 września sędzia sprawozdawca stwierdził, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Regulacja ta obejmuje m.in. postanowienia wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucające skargę z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Przepis art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Stosownie do § 2 tego artykułu, przepisu § 1 nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2a, przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 175 § 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną może sporządzić doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami oraz rzecznik patentowy w sprawach własności przemysłowej. Stosownie do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że pismo skarżącej z dnia 9 maja 2025 r., należało potraktować jako skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2025 r. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi oparto o brak właściwości sądu administracyjnego. Środkiem odwoławczym od tego postanowienia jest skarga kasacyjna, o czym skarżąca została pouczona w piśmie, przy którym doręczono skarżącej postanowienie. Jako że z pisma skarżącej z 9 maja 2025 r. niewątpliwie wynika intencja zaskarżenia postanowienia tut. Sądu z 16 kwietnia 2025 r., pismo to należy uznać za skargę kasacyjną. Jak wskazano powyżej, skarga kasacyjna na postanowienie tut. Sądu odrzucające skargę, wniesiona w piśmie z 9 maja 2025 r., nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, tylko osobiście przez skarżącą, mimo, że została ona pouczona o trybie i terminie jej wniesienia. Skarżąca nie jest też jedną z osób wymienionych w art. 175 § 2 i 2a p.p.s.a. Brak w tym zakresie ma charakter nieusuwalny, co oznacza, że nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Ustanowiony w ramach prawa pomocy radca prawny z urzędu pismem z dnia 9 września 2025 r. złożył sporządzoną z zachowaniem zasad należytej staranności opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym osobista skarga kasacyjna skarżącej jako niedopuszczalna musiała ulec odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 178 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.