I SA/Gd 247/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. i L. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2013 r. przyznano skarżącej A. Z. w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Przyznane skarżącej prawo pomocy nie zostało cofnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w trybie art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 Poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Wnioskiem złożonym w dniu 17 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżąca ponownie zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Wskazać należy, że skarżąca ww. postanowieniem została już zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie – zatem nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowodaministracyjnego – oraz ustanowiono dla niej pełnomocnika z urzędu (doradcę podatkowego). Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podkreślenia wymaga, że z literalnego zapisu art. 245 § 2 p.p.s.a. wynika, iż strona może występować o przyznanie jej alternatywnie jednego z czterech rodzajów pełnomocników – adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. Pełnomocnicy ci, określani jako pełnomocnicy profesjonalni, w zakresie kompetencji do reprezentowania stron w toczącym się przed Sądem postępowaniu sądowoadministracyjnym są traktowani równorzędnie. Jak wskazano powyżej, dla skarżącej takiego profesjonalnego pełnomocnika w postaci doradcy podatkowego już w niniejszej sprawie ustanowiono. Wyjaśnić przy tym należy skarżącej, że w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy (który został rozpoznany postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r.) wskazała ona, że wnosi o ustanowienie adwokata i doradcy podatkowego. Przy tak sformułowanym żądaniu, z uwagi na ustawowy brak możliwości ustanowienia dla jednej osoby w tej samej sprawie dwóch profesjonalnych pełnomocników z urzędu, referendarz sądowy uznał, że wnosi ona alternatywnie o ustanowienie adwokata, bądź też doradcy podatkowego, pozostawiając wybór osoby profesjonalnego pełnomocnika w gestii orzekającego. Skoro skarżąca w gestii orzekającego pozostawiła wybór rodzaju pełnomocnika zakreślając we wniosku przyznanie pomocy zarówno w postaci ustanowienia adwokata jak i doradcy podatkowego, to referendarz sądowy, będąc związany wnioskiem strony, biorąc pod uwagę wskazane przez nią okoliczności oraz przedmiot sprawy uznał, że doradca podatkowy w sposób wystarczający będzie reprezentował jej interesy w toku postępowania i oddalił jednocześnie wniosek o ustanowienie dodatkowego pełnomocnika w postaci adwokata. Nadmienić przy tym należy, że ze względu na przedmiot postępowania w niniejszej sprawie, tj. zaliczenia przez organ podatkowy nadpłaty zaistniałej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. na zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., zakres kompetencji zarówno adwokata jak i doradcy podatkowego jest równy. Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne z zakresu prawa podatkowego kompetencje każdego z ww. pełnomocników są tożsame. Z tych przyczyn zarzut dyskryminacji uznać należało za chybiony. W konsekwencji wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata należało uznać za bezprzedmiotowy i umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.