I SA/Gd 25/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji [...] Urzędu Skarbowego orzekającej o osobistej odpowiedzialności za zaległości podatkowe byłego wspólnika spółki cywilnej A postanawia: odrzucić skargę W dniu 8 grudnia 2008 r. T.W. reprezentowany przez radcę prawnego M. M. wniósł skargę na decyzję w opisanym wyżej przedmiocie. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 powołanej ustawy stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że Dyrektor izby Skarbowej działając jako organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...], w której odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego dnia [...]. Od wydanej decyzji, zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U Nr 137, poz. 926 ze zm.) skarżącemu służyło prawo wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Prawidłowe pouczenie w tym zakresie zawierała zaskarżona decyzja. Skarżący nie wyczerpał zatem trybu odwoławczego i złożenie skargi do Sądu było w obecnym stanie sprawy niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.