I SA/Gd 251/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywrócił K. M. termin do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 listopada 2010 r. dotyczącą podatku akcyzowego za kwiecień 2005 r. Pismem z dnia 16 marca 2012 r. skarżący zwrócił się do tut. Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił w głównej mierze trudnościami finansowymi. Skarżący podał, że po rozliczeniu kosztów działalności za 2011 r. dochód netto z prowadzonej działalności wyniósł 3.609 zł, zaś kwota ta musi wystarczyć na utrzymanie rodziny i dalsze prowadzenie działalności. Wyjaśniono, że w wyniku surowej zimy, w dwóch pierwszych miesiącach bieżącego roku, firma skarżącego osiągnęła jeszcze gorsze wyniki finansowe (strata rzędu 136.570 zł). Na złą sytuację majątkową składają się ponadto zaciągnięte w bankach zobowiązania, w tym konieczność przedterminowej spłaty kredytu w Banku "A". Wnioskodawca zaznaczył przy tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji zwolnienie 40 pracowników. Do wniosku dołączono jednostronny rachunek zysków i strat za 2010 r., 2011 r. i styczeń 2012 r., aneks do umowy o kredyt w rachunku bieżącym, materiały prasowe dotyczące poboru akcyzy oraz pismo Ministra Finansów stanowiące odpowiedź na petycję sprzedawców lekkiego oleju opałowego w sprawie kontroli oświadczeń o przeznaczeniu nabywanych olejów opałowych i olejów napędowych przeznaczonych do celów opałowych prowadzonych przez organy podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnie-nia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Analizując przedmiotowy wniosek Sąd doszedł do przekonania, że wnioskodaw-ca nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiając swoją sytuację nakreślił on bowiem wysokość osiąganych dochodów/strat. Podał, że wbrew wcześniejszym ustaleniom tut. Sądu osiągnięty przychód stanowił w 2010 r. jedynie kwotę 237.275,91 zł, zaś w kolejnych okresach rozliczeniowych konsekwentne malał (za 2010 r. zysk netto wyniósł 3.609 zł), aby ostatecznie osiągnąć stratę (styczeń i luty 2012 r.). Powołano się przy tym na dokonane zajęcia oraz zaciągnięte zobowiązania w bankach. W ocenie Sądu, dokonany przez skarżącego opis pomimo, że wskazuje na wystąpienie trudności to przede wszystkim nie jest kompletny, wyczerpujący, przez co nie pozwala na ocenę wystąpienia wymaganych prawem przesłanek. Ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki nie może natomiast odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. A takich informacji, które jednocześnie obrazowałyby sytuacje skarżącego w sposób pełny wnioskodawca nie przedstawił. Sąd nie dysponuje chociażby aktualnymi informacjami o stanie kont bakowych, posiadanym majątku ruchomym, czy nieruchomym, dlatego nie jest w stanie ustalić wpływu przytoczonych przez skarżącego okoliczności na jego funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Co istotne, prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza wymaga dysponowania znacznym kapitałem, generuje wielomilionowy obrót, a jak wynika z dos-tarczonych dokumentów w przeszłości gwarantowała prowadzącemu ją skarżącemu duże przychody. Zaskarżona decyzja dotyczy natomiast zobowiązania podatkowego określonego przez organy na kwotę 68.275 zł. W konsekwencji, wobec nie pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, Sąd nie jest w stanie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi u skarżącego do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową podatnika, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Z kolei załączone do wniosku dokumenty odnoszące się do przedmiotu niniejszej sprawy, a zatem zasadności określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym pozostają bez wpływu na rozpatrzenie niniejszego wniosku. Sąd w pełni zgadza się z ugruntowanym poglądem orzecznictwa, wyrażonym m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), zgodnie z którym przeświadczenie skarżącego o merytorycznej niesłuszności zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.