I SA/Gd 2512/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie NSA Alicja Stępień /spr./ NSA Małgorzata Tomaszewska Protokolant – Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od darowizny postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie W dniu 26 grudnia 1999 r. B.K. złożył wniosek o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 4.472,00 zł. Zgodnie z art. 209 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 – 2001 r. (Dz. U. Nr 150, poz. 983 ze zm.) – Urząd Skarbowy przesłał wniosek o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn do Wójta Gminy. Na podstawie art. 3 powołanej ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego – wpływy z tego podatku są dochodem gminy - Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] Nr [...] nie wyraził zgody na umorzenie podatku od spadków i darowizn. Urząd Skarbowy działając zgodnie z rozstrzygnięciem Wójta Gminy decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił umorzenia należnego podatku. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie w którym podniósł, że jest osobą bezrobotną znajdującą się w trudnej sytuacji materialnej. Darowizna uczyniona na jego rzecz była w istocie zalegalizowaniem jego posiadania, bowiem matka skarżącego i skarżący ponieśli nakłady na tę nieruchomość. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu swego stanowiska Izba podała, że ocena dowodów i okoliczności należała do Wójta Gminy a organ podatkowy nie może umorzyć należnego podatku bez zgody przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego. Wymieniona decyzja została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w dniu 11 listopada 2000 r. W skardze skarżący zwrócił uwagę na nieprawidłowe sporządzenie przez biegłego operatu szacunkowego dla nieruchomości będącej przedmiotem darowizny, a także nieuwzględnienie przez Urząd Skarbowy okoliczności, że nieruchomości stanowiły faktycznie własność strony. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że zaskarżona decyzja Izby Skarbowej rozstrzygała w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn i przedmiotem tego postępowania było zbadanie takich przesłanek jak "ważny interes podatnika" lub ważny interes społeczny" których zaistnienie upoważnia organ podatkowy do zastosowania tej instytucji. W ocenie Izby Skarbowej "nieformalne" zobowiązania rodzinne nie mogą być uznane za okoliczności wypełniające przesłanki, o których stanowi art. 67 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy stosownie do art. 17 cyt. ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 – 2001 r. może działać w granicach upoważnienia udzielonego mu przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Urzędy skarbowe mogą udzielać ulg bądź umarzać podatek stanowiący dochód jednostki samorządu terytorialnego wyłącznie za zgodą przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego. Zarzuty skarżącego dotyczą zasadności ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn a sprawa ta została rozstrzygnięta decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. Nr [...]. Od tej decyzji skarżący nie złożył odwołania i ta stała się ostateczną. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przystępując do rozpoznania zasadności skargi na rozprawie w dniu 19 marca 2004 r. uzyskał – później potwierdzoną dokumentami - informację, że skarżący B.K. nie żyje. Powiadomiony o toczącej się sprawie syn skarżącego M.K. oświadczył, że podtrzymuje skargę. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaszły – z uwagi na śmierć skarżącego – okoliczności określone w art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie przedmiot postępowania (umorzenie zaległości podatkowej) odnosił się bowiem wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że udział w sprawie zgłosił jego syn, albowiem nie jest on osobą, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie na podstawie wspomnianego art. 161 § 1 pkt 2 ustawy o p.s.a.