I SA/Gd 254/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 4 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi. Skarżący R.B. wniósł zażalenie na wydane w sprawie postanowienie z dnia 4 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu wniesionej skargi. Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. zobowiązano skarżącego na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie i rygor odrzucenia zażalenia (vide: zarządzenie k. 26). Przesyłkę zawierająca odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 25 maja 2017 r. W terminie do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obowiązku uiszczenia wpisu od zażalenia. Zarządzeniem Referendarza z dnia 19 lipca 2017 r, wniosek pozostawiono bez rozpoznania, a prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 27 września 2017 r. zarządzenie to, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, zostało utrzymane w mocy (vide: postanowienie k. 56-58). Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2017 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 28 kwietnia 2017 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie i rygor odrzucenia zażalenia (vide: zarządzenie k. 65). Odpis niniejszego zarządzenia przesłano skarżącemu na adres ul. [...]. Przesyłkę tą na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., uznano za doręczoną w dniu 30 listopada 2017 r. Przepis ten przewiduje, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a także dorosłemu domownikowi, administracji lub dozorcy domu w przypadku nieobecności adresata w domu, przechowuje się pismo przez okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Adresata zawiadamia się o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej albo urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres dla doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym wyżej siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia opisanego wyżej czternastodniowego terminu (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Jak wynika z potwierdzenia odbioru przedmiotowa przesyłka, wobec niemożności jej doręczenia, w dniu 15 listopada 2017 r. pozostawiona została w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone zostało w oddawczej skrzynce pocztowej. Treść adnotacji zamieszczonych na kopercie wskazuje, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma pozostawione zostało w dniu 23 listopada 2017 r., a skarżący nie podjął pisma w terminie (potwierdzenie odbioru k. 67). Przesyłkę uznano zatem za doręczoną po upływie 14 dni od 15 listopada 2017 r. Termin wykonania zarządzenia upłynął w dniu 7 grudnia 2017 r. Skarżący w zakreślonym terminie nie uiścił należnej opłaty. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, a zażalenie, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego od zażalenia uzasadniało odrzucenie wniesionego zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.