I SA/Gd 254/17

PostanowienieWSA w Gdańsku2017-09-27

Skład orzekający: Sędzia WSA Janina Guść

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, wydane w trybie doręczenia zastępczego, jest prawidłowe, gdy skarżący nie podjął korespondencji z powodu nieobecności pod adresem zamieszkania?
Ratio decidendi
Zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest prawidłowe, jeśli zostało wydane w trybie doręczenia zastępczego zgodnie z art. 73 PPSA, a skarżący nie podjął korespondencji w wyznaczonym terminie. Sąd administracyjny ma obowiązek zawiadamiać o zmianie adresu, a zaniedbanie tego obowiązku skutkuje pozostawieniem pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany.
Stan faktyczny
Skarżący R. B. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Po odrzuceniu skargi przez WSA, skarżący wniósł zażalenie i wniosek o zwolnienie od wpisu od zażalenia. Wniosek ten nie został podpisany, a skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych. Wezwanie zostało doręczone w trybie zastępczym, a skarżący nie podjął korespondencji. W konsekwencji referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw, twierdząc, że nie posiadał wiedzy o zobowiązaniu i nie mógł podjąć korespondencji z powodu nieobecności.
Rozstrzygnięcie
Utrzymano w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 24 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. B. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lipca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. B. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 kwietnia 2017 r., doręczonym w dniu 25 maja 2017 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. W piśmie z dnia 31 maja 2017 r., złożonym w dniu 1 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący wniósł o zwolnienie od wpisu od zażalenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 czerwca 2017 r., skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Doręczenie przedmiotowego zarządzenia nastąpiło w dniu 27 czerwca 2017 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnieniami jako p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a także dorosłemu domownikowi, administracji lub dozorcy domu w przypadku nieobecności adresata w domu, przechowuje się pismo przez okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Adresata zawiadamia się o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej albo urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres dla doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym wyżej siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia opisanego wyżej czternastodniowego terminu (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Jak wynika z potwierdzenia odbioru przedmiotowa przesyłka, wobec niemożności jej doręczenia, w dniu 13 czerwca 2017 r. pozostawiona została w placówce pocztowej – [...], a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone zostało w oddawczej skrzynce pocztowej. Treść adnotacji zamieszczonych na kopercie wskazuje, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma pozostawione zostało w dniu 21 czerwca 2017 r., a skarżący pisma nie podjął w terminie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Czynność, o której mowa w § 2 może wykonać referendarz sądowy, o czym stanowi art. 49 § 4 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 czerwca 2017 r. sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego złożonego przez niego wniosku o zwolnienie od wpisu od zażalenia przez jego podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 27 czerwca 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma upłynął z dniem 4 lipca 2017 r. Ze względu na to, że skarżący w zakreślonym terminie nie usunął braków formalnych przedmiotowego pisma referendarz sądowy, na podstawie art. 49 § 2 i § 4 p.p.s.a., pozostawił je bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że nie posiadał wiedzy o nałożonym zobowiązaniu i nie mógł uzupełniać braku formalnego pisma, a w okresie próby doręczenia przesyłki nie mógł podjąć korespondencji, bowiem nie przebywał pod adresem zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe. Referendarz sądowy prawidłowo zastosował przepisy p.p.s.a., a w szczególności art. 73 p.p.s.a. przewidujący uznanie za doręczoną przesyłki awizowanej adresatowi i nie podjętej w termie awizowania. Wskazać należy, że skarżący został pismem z dnia 22 lutego 2017 r. pouczony o treści art. 70 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby, a w razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. Pismo to doręczano skarżącemu na wskazany w skardze adres ul. [...], [...] S. Zostało ono uznane za doręczone, w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., w dniu 13 marca 2017 r. w związku z nieodebraniem pisma w terminie awizowania, mimo dwukrotnego pozostawienia awiza w dniach 27 lutego 2017 r. oraz 7 marca 2017 r. Skarżący wnosząc skargę i inicjując postępowanie sądowoadministracyjne winien wskazać w skardze prawidłowy adres, pod którym możliwe będzie skuteczne dokonywanie mu doręczeń. Opuszczając miejsce zamieszkania na dłuższy okres czasu, skarżący winien wskazać aktualny adres, aby zapewnić sobie możliwość zapoznania się z treścią doręczanej mu korespondencji. Zaniedbując realizacji tego obowiązku, skarżący winien liczyć się z konsekwencjami swego zaniechania w postaci braku możliwości zapoznania się z treścią przesyłek sądowych. Podniesiona w sprzeciwie argumentacja nie uzasadnia zatem uchylenia wydanego zarządzenia. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Sąd orzekał na posiedzenie niejawnym, działając jako sąd drugiej instancji na podstawie art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło