I SA/Gd 254/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 9 lipca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2018 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 20 kwietnia 2018 r., skarżąca D. A. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Nadesłany formularz PPF został przez skarżącą wypełniony w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu. Skarżąca bowiem pozostawiła niewypełnioną (pustą) rubrykę 5 oraz oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obejmujące rubryki od 6 do 11. W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach: 5. (uzasadnienie), 6. (stan rodzinny), 7.1. (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.3. (przedmioty wartościowe), 8. (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9. (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10. (dochody), 11. (zobowiązania i stałe wydatki) formularza PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 14 maja 2018 r., a więc termin do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku upływał w dniu 21 maja 2018 r. Skarżąca nie uzupełniła braków do usunięcia, których została wezwana. Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia w ustawowym terminie skarżąca wniosła sprzeciw. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a"), poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych; art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niewłaściwie zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podniosła, że dostarczenie dokumentów źródłowych w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie było możliwe w wyznaczonym terminie ze względu na obszerność żądanej dokumentacji i konieczność złożenia na jej podstawie licznych oświadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez starszego referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza z dnia 25 kwietnia 2018 r. (k. 22), strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżąca tego nie uczyniła w wyznaczonym terminie, to zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł starszy referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje argumentacja podnoszona w sprzeciwie. Z akt sprawy bezspornie wynika, że do skarżącej skierowano prawidłowe wezwanie do wypełnienia formularza PPF, lecz skarżąca nie wykonała wezwania. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej, wezwanie referendarza nie dotyczyło obowiązku dostarczenia dokumentów źródłowych, obrazujących jej sytuację finansową i rodzinną. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.