I SA/Gd 258/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 grudnia 2011 Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 grudnia 2011 r. dotyczącej określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem mu znacznej szkody, jak też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza, że decyzja wydana została z oczywistym naruszeniem prawa, co uzasadniają wszystkie zarzuty zawarte w skardze, potwierdzające daleko posuniętą dowolność organów podatkowych w prowadzeniu niniejszego postępowania. W ocenie skarżącego nie bez znaczenia pozostaje w tym kontekście waga naruszeń jakich dopuściły się organy, pozbawiając go w ramach prowadzonego postępowania najbardziej podstawowych uprawnień, jak prawo wypowiedzenia się w kwestii zebranych materiałów oraz prawo zgłaszania wniosków dowodowych na potwierdzenie stawianych przez siebie twierdzeń. Skarżący poza wskazaniem, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa tak materialnego, jak i procesowego i już z tego powodu nie powinna być wykonana, podkreślił końcowo, że wykonanie decyzji pozbawi go środków pieniężnych, koniecznych dla opłacania bieżących wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) – dalej zwaną P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca ograniczył się wyłącznie do ogólnikowego wskazania, że wykonanie decyzji spowodować może po jego stronie trudności finansowe w pokrywaniu bieżących wydatków. Sąd nie ma informacji o bieżącym stanie majątkowym skarżącego. Skarżący nie sprecyzował jednocześnie jakiego rodzaju niebezpieczeństwo i trudne do odwrócenia skutki powstaną w chwili nieopłacenia planowanych przez niego wydatków, ani też czego planowane przez niego wydatki w istocie dotyczą. Przekonanie skarżącego o zasadności podniesionych w skardze zarzutów oraz wysokim prawdopodobieństwie uchylenia decyzji również nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącej, że skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze przestawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.