I SA/Gd 259/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z dnia 26 marca 2012 r., złożonym na formularzu PPF, skarżąca I. B. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 26 marca 2012 r. oraz dowodów przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego (dodatkowego oświadczenia z dnia 15 kwietnia 2012 r., odpisów PIT-11 i PIT-8C za 2011 r., tytułów wykonawczych z dnia 2 stycznia 2008 r., faktur za energię elektryczną, za usługi telekomunikacyjne, pism w przedmiocie wysokości zaliczki na pokrycie kosztów nieruchomości, dowodów zakupu biletu miesięcznego, wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia od pracodawcy z dnia 16 kwietnia 2012 r.) ustalono, że wnioskodawczyni uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę w średniej miesięcznej wysokości za okres od stycznia do marca br. 1.111,86 zł netto – po uwzględnieniu dokonywanych z niego potrąceń egzekucyjnych (w kwocie 275,66 zł w styczniu br. i kwocie 259,60 zł w lutym i marcu br.), ma na utrzymaniu małoletnią córkę, nie jest właścicielką nieruchomości, nie posiada oszczędności (saldo jej rachunku bankowego na dzień 31 marca br. wynosiło 0,09 zł), papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, posiada zaś zaległości z tytułu należności publicznoprawnych, będące przedmiotem prowadzonej z jej majątku egzekucji. Do stałych i udokumentowanych wydatków wnioskodawczyni należą opłaty związane z eksploatacją mieszkania w aktualnej wysokości 351,58 zł, abonament za dostęp do internetu w kwocie 50 zł, bilet miesięczny dojeżdżającej do szkoły córki w wysokości 110 zł oraz opłaty za energię elektryczną w średniej miesięcznej wysokości 211,69 zł. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawczyni, przeznaczonych na potrzeby dwóch osób, oraz brak oszczędności, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak sentencji postanowienia.