I SA/Gd 260/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi w przedmiocie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 21 kwietnia 2009 r. (data stempla pocztowego), E. M. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez wnioskodawczynię dokumentów źródłowych (odpisu decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej, odpisu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, odpisu zeznania podatkowego za 2008 r., odpisów dokumentacji lekarskiej i paragonów fiskalnych za leki, odpisu zawiadomienia z dnia 18 marca 2009 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną) ustalono, że prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe, w ubiegłym roku uzyskiwała dochody z tytułu umów zlecenia i o dzieło w łącznej wysokości 1.421,20 zł, zaś obecnie utrzymuje się jedynie ze świadczeń otrzymywanych z pomocy społecznej, tj. zasiłku stałego w kwocie 444 zł miesięcznie, przyznanego na okres od 18 maja 2007 r. do 31 maja 2011 r., nie jest właścicielką nieruchomości, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną (w stopniu umiarkowanym), wymagającą leczenia i rehabilitacji, ponoszącą stałe wydatki na leki – w maju br. przeznaczyła na ten cel kwotę 49,25 zł. Prowadzone jest względem niej postępowanie egzekucyjne, w ramach którego dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną (nadpłaty z podatku dochodowego za rok 2008) na poczet należności w kwocie 198,70 zł. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodu wnioskodawczyni oraz brak oszczędności, uznano, iż wykazała ona, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.