I SA/Gd 260/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik A. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżącej przez zwolnienie od kosztów sądowych. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżąca uzupełniła w dniu 14 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2011 r. (doręczone pełnomocnikowi w dniu 27 kwietnia 2011 r.) ustalono, że prowadzi ona sama gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania jest wynagrodzenie ze stosunku pracy wypłacane w kwocie 980,34 zł netto (1.386 zł brutto) miesięcznie (dowód: wyciąg z rachunku bankowego za okres od 24 stycznia do 24 kwietnia 2011 r., zaświadczenie od pracodawcy z dnia 1 marca 2011 r.), majątek wnioskodawczyni stanowi udział w nieruchomości rolnej o powierzchni 2.62 ha wynoszący 1/16, nie posiada oszczędności (saldo końcowe jej rachunku bankowego było ujemne i wynosiło 2.184,85 zł), miesięczne koszty związane z jej bieżącym utrzymaniem, do których zaliczono opłaty ponoszone do wspólnoty mieszkaniowej związane z użytkowaniem mieszkania, za energię elektryczną, telefon, internet, a których wysokość przyjęto na podstawie przedłożonych faktur VAT i pokwitowań wpłat, wynoszą około 477 zł. Do kwoty tej należy również doliczyć wydatek na opłatę za studia podyplomowe w wysokości 4.400 zł, którą – jak wynika z oświadczenia – skarżąca uiszcza w ratach po 1.100 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżąca wykazała, że na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia przede wszystkim kwota miesięcznych dochodów pozostająca do jej dyspozycji, która po uwzględnieniu udokumentowanych miesięcznych wydatków wynosi 503 zł. Wnioskodawczyni nie posiada oszczędności. Z nadesłanej historii rachunku bankowego wynika, że korzysta z pomocy rodziny (koszty pełnomocnika poniosła matka skarżącej). Z tych względów uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.