I SA/Gd 261/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 6 marca 2013 r., P. Z. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 6 marca 2013 r. oraz przedłożonych przez niego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy dokumentów źródłowych (odpisów zaświadczeń od pracodawców z dnia 4 i 5 marca 2013 r. o wysokości wynagrodzenia małżonków, wyciągów z rachunków kart kredytowych z dnia 7, 18 i 25 lutego 2013 r., dowodu wypłaty gotówki z dnia 6 marca 2013 r. obrazującego wysokość debetu w rachunku bieżącym, dowodu wpłaty z dnia 8 stycznia 2013 r. na rachunek kredytu) ustalono, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, z którą mają na utrzymaniu pełnoletnią córkę, nieuzyskującą żadnych dochodów. Wnioskodawca aktualnie otrzymuje dochód jedynie z wynagrodzenia za pracę w średniej miesięcznej wysokości 1.897,86 zł brutto, jego małżonka również uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę w średniej miesięcznej wysokości 1.258,26 zł brutto. Małżonkowie nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 62 m2. Wnioskodawca posiada natomiast zadłużenie na rachunkach kart kredytowych (trzech) w łącznej kwocie 3.421,60 zł (stan na luty br.), z tytułu którego winien w marcu br. dokonać spłaty w minimalnej kwocie 174,09 zł, w bieżącym rachunku bankowym w kwocie 5.978,64 zł (na dzień 6 marca 2013 r.) oraz z tytułu zaciągniętego kredytu, którego miesięczna rata wynosi 475,53 zł. Do stałych i koniecznych kosztów utrzymania małżonków należy zaliczyć opłaty za mieszkanie w kwocie 650 zł, opłaty za prąd i gaz w średniej miesięcznej wysokości 160 zł oraz opłatę za usługi telekomunikacyjne w wysokości 130 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu pozostającego do dyspozycji wnioskodawcy i jego rodziny po opłaceniu koniecznych kosztów utrzymania oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż udowodnił on, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.