I SA/Gd 265/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 265/08 wydanego w sprawie ze skargi "A" S.A. z siedzibą w S. na Decyzję Izby Skarbowej z dnia 23 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu wpłaty z zysku za 2000 r. postanawia rozstrzygnąć wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2008 r. (sygn. akt I SA/Gd 265/08) w ten sposób, iż użyte na stronie 16 i 17 uzasadnienia wyroku stwierdzenie "W przypadku uznania przedłożonej opinii biegłego za nierzetelną, należy przedstawić rzeczową, wspierającą to twierdzenie argumentację" należy rozumieć w ten sposób, że "podważenie tej opinii biegłego jako dowodu w sprawie wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu w postaci innej opinii". I SA/Gd 265/08 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 265/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia 23 stycznia 2003 r. w przedmiocie określenia "A" S.A. zobowiązania podatkowego z tytułu wpłaty z zysku za 2000 r. W wyroku tym Sąd orzekł także, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 107.215 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 23 stycznia 2009 r. (wpływ do Sądu w dniu 28 stycznia 2009 r.) Dyrektor Izby Skarbowej wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 265/08. W uzasadnieniu wniosku Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedmiotowy wyrok zapadł w następstwie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1575/06 – wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 266/03. Z uwagi na zaistniałą rozbieżność pomiędzy orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego a orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku w odniesieniu do wskazania co do dalszego postępowania w sprawie tj. o wyjaśnienie czy organ odwoławczy: - zobowiązany jest do powołania biegłego, skoro Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że konsekwencją domniemania prawdziwości sprawozdania (opinii) z badania sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta jest to, że jego wzruszenie może nastąpić wówczas, gdy zostanie przeprowadzony przeciwdowód a nie tylko przytoczona sama argumentacja organu zawierająca jego sądy i analizy mające podważyć ten dokument urzędowy, - może dokonać – jak stwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny – oceny opinii biegłego rewidenta z badania sprawozdania finansowego i w wydanej decyzji odnieść się do argumentacji zawartej w badaniu sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta (a także do opinii prywatnych przedłożonych w sprawie przez Spółkę w tym zakresie), a – w przypadku uznania przedłożonej opinii za nierzetelną – przedstawić rzeczową wspierającą to twierdzenie argumentację. Organ odwołał się do treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 503/08, z którego wynika, że instytucja wykładni orzeczenia ma zastosowanie wówczas, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jej wykonania (podkreślenie organu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a.") Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W wyroku z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04 (publ. LEX nr 171312) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnie sformułowanego orzeczenia; wniosek o wykładnię nie może jednak zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż wskazując Dyrektorowi Izby Skarbowej sposób załatwienia sprawy po uchyleniu decyzji Izby Skarbowej z dnia 23 stycznia 2003 r. tut. Sąd nakazał organowi uwzględnić zarówno treść wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2008 r. jak również ocenę prawną wynikającą z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 15 stycznia 2008 r., tak by w sposób wyczerpujący ustalić stan faktyczny sprawy. Zdaniem tut. Sądu treść obu wskazanych rozstrzygnięć jest zbieżna, przy czym być może nie dość precyzyjnie sformułowano końcową część uzasadnienia wyroku z dnia 16 września 2008 r. Na stronie 16 i 17 uzasadnienia wyroku znalazły się zdania, iż "Sąd rozpoznający sprawę stwierdza też konieczność odniesienia się przez organ podatkowy do argumentacji zawartej w badaniu sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta i do opinii prywatnych przedłożonych w sprawie przez spółkę w tym zakresie. W przypadku uznania przedłożonej opinii biegłego za nierzetelną, należy przedstawić rzeczową, wspierającą to twierdzenie argumentację". Należy je rozumieć w ten sposób, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy winien dokonać oceny tej opinii jako dokumentu urzędowego. Gdyby organ chciał przedłożoną przez stronę opinię biegłego rewidenta podważyć jako dowód w sprawie, wówczas powinien przeprowadzić przeciwdowód w postaci innej opinii biegłego. Z tych względów na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.