I SA/Gd 268/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.) Asesor WSA Bogusław Woźniak Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłek w postanowieniu dotyczącym zarzutu na postępowanie egzekucyjne 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Bg I SA/Gd 268/06 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia M.K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie sprostowania omyłek w postanowieniu z dnia [...] dotyczącym zarzutu na postępowanie egzekucyjne. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, wypowiadając się jako wierzyciel w sprawie zgłoszonego przez podatnika zarzutu braku wymagalności obowiązku w podatku od towarów i usług w deklaracji VAT-7 za miesiąc wrzesień 2005 roku, uznał że obowiązek był wymagalny. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego sprostował w wierszach 15, 16 i 17 uzasadnienia w/w postanowienia z dnia [...] błędy pisarskie i omyłki dotyczące daty zawiadomienia banku i zobowiązanego o dokonanym zajęciu. Przed sprostowaniem było "(...) dnia 16 listopada 2005 roku wysłane zostało do banku oraz zobowiązanego zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego, a dnia następnego tj. 17 listopada 2005 roku bank w odpowiedzi zrealizował powyższe zajęcie w całości. Zdanie to sprostowano na: "(...) dnia 17 listopada 2005 roku zostało doręczone do banku przez pracownika tut. urzędu oraz wysłane za pośrednictwem poczty do zobowiązanego zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego i tego samego dnia tj. 17 listopada 2005 roku bank w odpowiedzi zrealizował powyższe zajęcie w całości". Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem organu pierwszej instancji M.K. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, wskazując, iż przedmiotowe sprostowanie to "ponowne ukrycie faktów", potwierdzających wniesione, słuszne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji M.K., uznając za słuszne rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ drugiej instancji przywołał art. 113 ust 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, który daje możliwość organom administracyjnym prostowania omyłek i błędów pisarskich w wydanych przez siebie rozstrzygnięciach. W postanowieniu z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, wykorzystując przepis art. 113 ust 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] dokonał korekty błędnie zapisanych zdarzeń i dat, poprawiając je zgodnie z datami faktycznego ich wystąpienia. Z akt sprawy wynikało bowiem, że zajęcie rachunku bankowego strony z dnia 16 listopada 2005 roku zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności (bez pośrednictwa poczty) w dniu 17 listopada 2005 roku i jego realizacja została wykonana przez Bank [...] tego samego dnia tj. 17 listopada 2005 roku. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej - sama okoliczność korekty wskazanych zapisów na poprawne i zgodne z dokumentacją, czyni zarzut strony odnośnie ukrycia i dopasowania faktów bezzasadnym. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej M.K. wskazał, iż w dniu 18 listopada 2005 roku o godz. 14.00 otrzymał za pośrednictwem poczty nadany w dniu 17 listopada 2005 roku przez organ egzekucyjny tytuł wykonawczy, natomiast o godz. 10.00 tego samego dnia tj. 18 listopada 2005 roku złożył w Urzędzie Skarbowym - wniosek o potrącenie zadłużenia za miesiąc wrzesień 2005 roku ze zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2005 roku. Skarżący zarzucił, że organ podatkowy i egzekucyjny bezpodstawnie utrzymują, że tytuł wykonawczy został doręczony podatnikowi i Bankowi tego samego dnia. Zdaniem skarżącego Bank bezpodstawnie dokonał w dniu 17 listopada 2005 roku operacji na jego koncie bankowym oraz, że działał w pośpiechu i w zmowie z organem egzekucyjnym. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Redakcja tego przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości (czyli że są to błędy "widoczne na pierwszy rzut oka" bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń), stanowiąca jednocześnie granice dopuszczalności sprostowania, które wyrażają się w tym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że w szczególności nie jest dopuszczalne skorygowanie jako błędu lub omyłki w rozumieniu omawianego artykułu komentowanego przepisu takich uchybień, jak: - wskazanie jako jedynego adresata decyzji podmiotu niemającego w sprawie przymiotu strony (teza druga wyroku NSA z 13 września 1999 r., IV SA 39/99); - błędne ustalenia co do obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (wyrok NSA z 1 lipca 1999 r., IV SA 1067/97; wyrok NSA OZ w Gdańsku z 9 czerwca 1999 r., I SA/Gd 984/97; teza druga wyroku NSA z 4 maja 1988 r., III SA 1466/87 - OSP 1990, nr 11-12, poz. 398); - przytoczenie w decyzji dosłownego brzmienia przedmiotu sprawy użytego w innej decyzji (wyrok NSA z 24 września 1998 r., I SA 1521/97); - rozbieżność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji (wyrok NSA OZ w Szczecinie z 19 listopada 1997 r., SA/Sz 1059/97 - Lex Polonica); - stwierdzenie nieważności decyzji innej, niż się zamierzało (wyrok NSA z 6 listopada 1990 r., II SA 627/90 - ONSA 1991, nr 2 poz. 31); - wpisanie zupełnie innej kwoty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oraz wpisanie innego numeru ewidencyjnego działki (teza pierwsza wyroku NSA z 19 stycznia 1998 r., IV SA 618/96). Powyższe prowadzi do wniosku, że sprostowanie decyzji organu nie może prowadzić do nowych ustaleń i nowej oceny stanu faktycznego sprawy. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie taki był właśnie powód sprostowania decyzji. W ocenie Sądu za nie znajdujące podstawy w art. 113 k.p.a. należy uznać ustalenie w orzeczeniu prostującym decyzję administracyjną innej daty i innego sposobu doręczenia do banku zawiadomienia o zajęciu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w myśl art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 200 ustawy p.p.s.a.