I SA/Gd 268/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 10 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego), skarżąca W. J. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów (faktur VAT z dnia 30 kwietnia i 6 maja 2014 r. za zakup leków na łączną kwotę 202,52 zł, faktur VAT za energię elektryczną za okres od 9 stycznia do 4 marca 2014 r. na kwotę 455,41 zł wraz z potwierdzeniem wpłaty oraz za gaz za okres od 18 marca do 18 maja 2014 r. na kwotę 107,09 zł wraz z potwierdzeniem wpłaty, potwierdzenia opłaty za fakturę VAT za telefon za kwiecień 2014 r. na kwotę 80 zł, potwierdzenia opłaty za abonament telewizyjny za maj 2014 r. w kwocie 52,90 zł, dowodów wpłat z dnia 5 i 12 maja 2014 r. opłat bieżących i zaległych za wodę i gospodarkę odpadami na łączną kwotę 229,13 zł, potwierdzenia wpłaty w dniu 9 maja 2014 r. kwoty 1.000 zł tytułem leczenia i rehabilitacji w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, karty informacyjnej z leczenia szpitalnego), ustalono, że zamieszkuje ona z synem, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, dochody rodziny stanowią wypłacana wnioskodawczyni emerytura w kwocie 1.226 zł oraz przyznana jej synowi renta w wysokości 728 zł, wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku, natomiast jej syn jest właścicielem mieszkania o powierzchni 30 m2, udokumentowane koszty związane z utrzymaniem wnioskodawczyni i jej syna wynoszą średnio miesięcznie około 720 zł, przy czym w ostatnim okresie – w związku z wypadkiem – wnioskodawczyni ponosi dodatkowe wydatki na odpłatne leczenie i rehabilitację, które również udokumentowała. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Dokonane ustalenia potwierdzają, że sytuacja finansowa, w jakiej znajduje się wnioskodawczyni jest trudna. Zważywszy na stan jej zdrowia i koszty odpłatnego leczenia i rehabilitacji oraz biorąc pod uwagę wysokość wydatków związanych z eksploatacją lokalu, nie ulega wątpliwości, że kwota uzyskiwanych przez wnioskodawczynię i jej syna miesięcznych dochodów (1.954 zł) pozwala jedynie na zaspokojenie ich bieżących potrzeb. Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.