I SA/Gd 27/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF, którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 17 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca G. F. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem oraz córką (lat 19), małżonkowie posiadają dom o powierzchni 130 m2, którego budowę sfinansowali kredytem bankowym, źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie skarżącej ze stosunku pracy, które wynosi 1.750 zł brutto miesięcznie oraz wykonywane przez małżonka tzw. prace dorywcze, z których uzyskuje on dochód w wysokości około 1.000 zł miesięcznie. W tym miejscu należy zauważyć, że postanowieniami referendarza sądowego z dnia 3 lutego 2015 r. w sprawach o sygn. I SA/Gd 1317/14 i I SA/Gd 1318/14 każdemu z małżonków zostało przyznane prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisów od skarg, które w każdej ze spraw wynosiły po 236 zł. Ubiegając się o przyznanie prawa pomocy ww. sprawach małżonkowie podali, że poza domem posiadają samochód osobowy marki [...] z 2005 r. o wartości 19.000 zł, jako źródło miesięcznych dochodów wskazali umowę o pracę skarżącej oraz tzw. prace dorywcze wykonywane przez jej małżonka, zaś ich wysokość odpowiada kwotom podanym w niniejszej sprawie (wynagrodzenie skarżącej nadal odpowiada kwocie minimalnego wynagrodzenia), średnie miesięczne koszty utrzymania rodziny, w tym wydatki związane z eksploatacją nieruchomości i spłatą kredytu, małżonkowie określili na poziomie 2.374,50 zł, wyjaśniając, że z osiąganych dochodów nie są w stanie zaspokoić swoich potrzeb socjalnych, w związku z czym korzystają z pomocy udzielanej im przez rodziców skarżącej. Jednak pomimo trudnej sytuacji finansowej, która – jak wynika z oświadczenia skarżącej złożonego na urzędowym druku PPF w niniejszej sprawie – nie uległa poprawie w porównaniu do sytuacji finansowej małżonków ustalonej w sprawach I SA/Gd 1317/14 i I SA/Gd 1318/14, skarżąca w niniejszej sprawie uiściła zarówno wpis od skargi w kwocie 100 zł, jak i opłatę kancelaryjną za odpis wyroku z uzasadnieniem wynoszącą także 100 zł. Wpłat tych skarżąca dokonała odpowiednio w dniu 28 stycznia i 29 kwietnia 2015 r. W tych okolicznościach referendarz sądowy uznał, że skarżąca jest w stanie uiścić także wpis od skargi kasacyjnej, który w niniejszej sprawie wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Fakt, że skarżąca poniosła wszystkie koszty sądowe, które powstały na etapie postępowania w pierwszej instancji, a których wysokość odpowiadała każdorazowo kwocie wpisu od skargi kasacyjnej o zwolnienie, z którego ubiega się, skutkuje uznaniem, że ich poniesienie nie spowodowało skutków, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji należało przyjąć, że również uiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi kasacyjnej nie wywoła uszczerbku w koniecznym utrzymaniu skarżącej i jej rodziny. Z tych wszystkich względów uznano, że skarżąca nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.