I SA/Gd 274/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nie znajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 2001 oraz w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. I. w postępowaniu ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, że, w jego ocenie, wykonanie zaskarżonej decyzji w postępowaniu egzekucyjnym przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku może doprowadzić do skutków nieodwracalnych, w szczególności do zagrożenia podstaw egzystencji skarżącego. Zważywszy na wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego oraz niskie przychody skarżącego wykonanie ww. decyzji narazi go na szkodę polegającą na pozbawieniu niezbędnych środków utrzymania. Skarżący wyjaśnił, że jest rencistą, przedstawił zaświadczenie z którego wynikało, że wysokość renty to kwota [...] zł. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Wskazać należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Sąd uznał, że wnioskodawca nie wykazał, aby wykonanie decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w przytoczonym przepisie. Przede wszystkim wskazać należy, iż wnioskodawca poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że wyegzekwowanie należności grozi powstaniem znacznej szkody. Samo oświadczenie wnioskodawcy o grożącej szkodzie nie może być wystarczające. Do wniosku dołączono wyłącznie dokument określający wysokość renty, natomiast nie przedstawiono żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącego, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z egzekucją na sytuację życiową wnioskodawcy. Z oświadczeń skarżącego znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika zaś, że prowadził on wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną, która przyczyniała się, w miarę możliwości, do zaspokojenia ich potrzeb życiowych. Skarżący podawał w postępowaniu, że uzyskuje dodatkowe dochody z handlu. Dokumenty zgromadzone w postępowaniu wskazują, że skarżący posiadał ruchomości, które mógłby zbyć, nie narażając przy tym podstaw swej egzystencji. Nie uszło uwadze Sądu, że powyższe ustalenia odnoszą się do lat ubiegłych. Skarżący natomiast nie przedstawił kompleksowo swej obecnej sytuacji życiowej, majątkowej, finansowej. Zdaniem Sądu jedynie szczegółowe określenie sytuacji finansowej, jak i majątkowej wnioskodawcy mogłoby umożliwić ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wpływu na wynik tego wpadkowego postępowania nie może mieć zaś, w ocenie Sądu, wartość przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.