I SA/Gd 274/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego ] z dnia [...] nr [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szczegółowe informacje na temat sytuacji materialnej skarżącego znajdują się w aktach sprawy. Potwierdzeniem sytuacji materialnej skarżącego są również zeznania i deklaracje podatkowe będące w posiadaniu organów podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość zastosowania przez Sąd rozpatrujący skargę instytucji wstrzymania wykonania nie tylko wobec zaskarżonego aktu lub czynności, ale także wobec innych aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, wynika z art. 61 § 3 zdanie trzecie P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, która została wydana w granicach sprawy objętej skargą, stąd podlega badaniu sądu w ramach art. 61 § 3 P.p.s.a. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego przytoczenia wyrażeń ustawowych bez wskazania konkretnych okoliczności, powiązanych z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, przemawiających za uznaniem, że w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności brak jest skonkretyzowanych danych obrazujących sytuację strony skarżącej, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącego, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji na sytuację życiową wnioskodawcy. Nie jest wystarczające odwołanie się do bliżej nieskonkretyzowanych informacji o sytuacji materialnej skarżącego znajdujących się w aktach sprawy. Nie jest zadaniem Sądu zastępowanie strony w poszukiwaniu argumentów przemawiających za uwzględnieniem złożonego przez nią wniosku. Skoro sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności na taką możliwość wskazujących. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, sprowadzającego się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.