I SA/Gd 276/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia 1. odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 276/09. 2. odmówić stwierdzenia prawomocności punktu 3 wyżej opisanego wyroku Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], stwierdzając w pkt 2, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana i zasądzając w punkcie 3 od organu administracji na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Pismem z dnia 14 października 2009 r. skarżący wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści punktu 2 powyższego wyroku i stwierdzenie prawomocności pkt 3. Skarżący wniósł o wyjaśnienie, czy pkt 2 wyroku odnosi się do decyzji organu odwoławczego, czy też do decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 rok, Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania. Wniosek o wykładnię nie może przy tym zmierzać do wyjaśnienia zawartych wyrażeń prawniczych czy znaczenia słów. Jest natomiast zasadny w sytuacji, gdy dane orzeczenie zostało sformułowane wadliwie czy nie dość precyzyjnie (zob. m. in. B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 345-346; postanowienie NSA z 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04, lex nr 171312). W ocenie Sądu wyrok z dnia 18 czerwca 2009 r. został sformułowany w prawidłowy i precyzyjny sposób. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 P.p.s.a., obligującym wojewódzki sąd administracyjny do dokonania tej czynności w przypadku uwzględnienia skargi. Z samej treści punktu 2 wyroku wynika przy tym jednoznacznie, iż wstrzymano wykonanie decyzji zaskarżonej, czyli przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...]. W obrocie prawnym nie istnieje już decyzja organu odwoławczego. Przedmiotowe postępowanie podatkowe jest obecnie prowadzone na etapie ponownego rozpoznawania odwołań strony przez organ II instancji, wobec czego kwestie dotyczące wykonalności decyzji organu pierwszej instancji podlegają wyłącznie regulacjom zawartym w odpowiednich przepisach dotyczących postępowania podatkowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 158 P.p.s.a. odmówił wykładni pkt 2 opisanego wyżej wyroku z dnia 18 czerwca 2009 r. Odnosząc się natomiast do wniosku o stwierdzenie prawomocności punktu 3 wyroku z dnia 18 czerwca 2009 r. to nie mógł on zostać uwzględniony z tego względu, że powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez Dyrektora Izby Skarbowej skargą kasacyjną, która nie została jeszcze przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzona. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia w trybie art. 169 P.p.s.a. prawomocności punktu 3 wyroku sądu pierwszej instancji.