I SA/Gd 280/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 6 lipca 2012 r., którą określono skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, lipiec, sierpień, listopad oraz grudzień 2008 r. W piśmie z dnia 12 marca 2013 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym wyjaśniono, że w wyniku określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego na kwotę 77.188,00 zł zobowiązany został on do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty przekraczającej 120.000,00 zł (kwota uwzględnia należne odsetki). Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ze względu na brak wolnych środków finansowych, powodowałby natomiast konieczność poddania się egzekucji z całego majątku. Dalej skarżący nakreślił własną sytuację majątkową. Wskazał, że osiąga dochody wyłącznie z prowadzonej działalności gospodarczej, z której w 2011 r. osiągnął stratę rzędu 32.284,36 zł, zaś w 2012 r. dochód w wysokości 49.472,91 zł. Uwzględniając zapłacone w 2012 r. składki na ubezpieczenia społeczne, faktyczne środki z działalności w tym roku wyniosły ok. 40.000 zł i w dużej mierze wydatkowane zostały na spłatę zaległych zobowiązań z poprzedniego roku. Wyjaśniono, że na rachunku bankowym skarżący nie posiada środków, a przyznana mu linia kredytowa w wysokości 100.000 zł została w całości wykorzystana. Wnioskodawca nie posiada przy tym nieruchomości. Osiągane dochody strona przeznacza na bieżące potrzeby (finansowanie) prowadzonego przedsiębiorstwa oraz zaspokojenie swoich potrzeb życiowych (wyżywienie, opłaty za media, itp.). Żona wnioskodawcy nie posiada stałych źródeł dochodu. W 2011 r. nie osiągnęła żadnych dochodów, natomiast w roku następnym uzyskała przychód w wysokości 28.400 zł. Następnie wyjaśniono, że wyegzekwowanie przedmiotowej kwoty oznacza konieczność sprzedaży posiadanego majątku ruchomego bez gwarancji, że uzyskana kwota zaspokoi dochodzone roszczenie. Posiadany majątek ruchomy (wyposażenie mieszkania) nie prezentuje znacznej wartości rynkowej. Realną wartość posiada jedynie wyposażenie wynajętego lokalu gastronomicznego (pub), jednakże jego licytacja oznaczałaby likwidację działalności, co przy okazji doprowadziłoby do konieczności zwolnienia 3 pracowników. Na potwierdzenie ww. okoliczności skarżący przedłożył wydruk z rachunku bankowego, kserokopie dwóch informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2012 PIT-11 dot. jego małżonki, kserokopię deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2011 r. PIT-4R, kserokopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2011 r. PIT-36, kserokopię informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2011 oraz wydruk zestawienia rocznego za 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślić należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r. II FSK 182/10, niepubl.). Sąd w pełni podziela także pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu, w niniejszym przypadku skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Za uwzględnieniem wniosku strony przemawiała bowiem zarówno znaczna kwota zobowiązania podatkowego, która wraz z odsetkami przekracza osiągnięty w poprzednim roku dochód małżonków M., ale również aktualna, uprawdopodobniona we wniosku sytuacja finansowa. Mając na uwadze treść dokumentów załączonych przez skarżącego do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego Sąd doszedł do przekonania, że obecna sytuacja majątkowa wnioskodawcy pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby odbyć się z uszczerbkiem dla jego majątku, a wyegzekwowanie należnego zobowiązania podatkowego mogłoby doprowadzić do konieczności zaprzestania wykonywania dotychczasowej działalności gospodarczej, co pociągnęłoby negatywne konsekwencje dla wnioskodawcy i zatrudnionych przez niego osób. Porównując ciążące na skarżącym zobowiązanie z osiąganymi dochodami uznać należy, że odtworzenie substancji majątkowej naruszonej na skutek egzekucji zobowiązania podatkowego połączone byłoby z koniecznością stosowania znacznego nakładu sił i środków. Powyższe uzasadnia więc, że w tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałaby się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.