I SA/Gd 283/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "F." spółka z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 30 grudnia 1999 r., (...) w przedmiocie zaległości podatkowej w opłacie skarbowej - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 1999 r. Izba Skarbowa w G. utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 31 sierpnia 1999 r. określającą zaległość podatkową skarżącej "F." spółki z o.o. w G. w opłacie skarbowej. Izba skarbowa uznała, że powyższa decyzja Inspektora jest prawidłowa, ponieważ zasadnie organ I instancji potraktował wypłatę Januszowi S. gotówki w wysokości 10.000 zł w formie zaliczki z kasy spółki bez wskazania celu przeznaczenia pobranej kwoty i dokonanie jej zwrotu w pełnej wysokości w gotówce, jako pożyczkę w rozumieniu w art. 720 Kc, od której powinna być uiszczona stosowna opłata skarbowa zgodnie z dyspozycją par. 53 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie opłaty skarbowej. W uzasadnieniu swojej decyzji Izba Skarbowa wskazała, że dokument stwierdzający wypłatę kwoty 10.000 zł nie wskazywał jej przeznaczenia, a z dokonanych ustaleń i oświadczeń wynika, iż miała stanowić wadium w przetargach. Treść protokołu przesłuchania Janusza S. okoliczności tej nie potwierdza. Jakkolwiek wyżej wymieniony określił rodzaj towaru, na zakup którego przeznaczona była przedmiotowa gotówka - wyposażenie warsztatu, kotłowni i szklarni oraz określił miejsca ich ewentualnego zakupu /E., W., R., G. i Z. G./ - to jednakże nie potrafił wskazać ewentualnych zbywców. Janusz S. nie wiedział czy w roku 1996 były dokonywane wpłaty jakiegokolwiek wadium, a ponadto nie odbywał on żadnych podróży służbowych. "F." Spółka z o.o. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 130 par. 1 pkt 5 i par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej, gdyż organ II instancji nie wyłączył Inspektora Grażyny Ż. z postępowania. Skarżąca wskazała również, ustalenia organów podatkowych za całkowicie dowolne. Zdaniem Spółki pobranie gotówki na określony cel nie oznacza, iż pieniądze na ten cel muszą być wydatkowane, ponieważ możliwa jest rezygnacja z zakupu, szczególnie w stosunku do kierownictwa firmy, które podejmuje decyzję o zakupach. Izba Skarbowa w G. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie wskazując, że oba podniesione w skardze zarzuty są chybione. Zdaniem Izby Skarbowej w G. nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 130 par. 1 pkt 5 i par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja w związku z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1991 r. o kontroli skarbowej. W ocenie Izby Skarbowej 130 par. 1 ordynacji podatkowej zawiera katalog przyczyn wyłączenia z mocy prawa pracownika organu podatkowego od udziału w postępowaniu administracyjnym, a w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej także inspektora kontroli skarbowej i powołany w skardze przepis art. 130 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi o wyłączeniu pracownika w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu podatkowego wyłączenie ma miejsce w sytuacji zagrożenia naruszenia zasady dwuinstancyjności. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że konkretna osoba brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji jako pracownik organu podatkowego pierwszej instancji, a następnie nabyła status pracownika organu odwoławczego. W niniejszej sprawie zdaniem Izby Skarbowej okoliczność taka nie miała miejsca i nie ma tym samym zastosowania art. 130 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Izby Skarbowej nie jest zasadny także zarzut dowolnego uznania przez organy podatkowe, iż pobrana przez Janusza S. zaliczka w kwocie 10.000 zł była w rzeczywistości pożyczką, gdyż wykazano w toku postępowania, że wystąpiły wszystkie elementy przedmiotowo istotne tej umowy. Okoliczności sprawy wskazują w ocenie Izby Skarbowej, iż spółka przeniosła na określony czas własność wskazanej kwoty rzecz Janusza S. w celu jej wykorzystania zgodnie z wolą pożyczkobiorcy. Spełniona została zatem istota umowy pożyczki określona w art. 720 Kc. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych przez badanie ich zgodności z przepisami prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368/. W ustalonym bezspornie stanie faktycznym skarga "F." spółki z o.o. w G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nieuzasadnione są zarzuty skargi, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Prawidłowe jest stanowisko Izby Skarbowej, że wynikająca z art. 130 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej norma stanowiąca o wyłączeniu pracownika w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji dotyczy wyłącznie sytuacji zagrożenia naruszenia zasady dwuinstancyjności i ma zastosowanie jedynie w takim wypadku, gdy jakaś osoba brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji jako pracownik organu podatkowego pierwszej instancji, a następnie nabyła status pracownika organu odwoławczego. Słusznie wskazała Izba, że w niniejszej sprawie okoliczność taka nie miała miejsca i nie ma tym samym zastosowania art. 130 par. 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. To zaś, że jeden i ten sam pracownik wydawał obie decyzje pierwszoinstancyjne, gdy pierwsza z nich została uchylona i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania, nie stanowi naruszenia zasady określonej w przepisie art. 130 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wbrew poglądowi skarżącej, Inspektor Kontroli Skarbowej bez żadnych przeszkód mogła wydawać ponownie decyzję w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że ustalenia jakich w mniejszej sprawie dokonały organy podatkowe są dowolne. Jednoznacznie z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że nie zostały podjęte żadne działania, na które powoływała się spółka, a które zmierzać by miały do wydatkowania przekazanej Januszowi S. kwoty na cele określone przez spółkę. Zatem wbrew stanowisku skarżącej spółki, uznać należy, iż organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego i wyczerpująco rozpatrzyły tak zebrany materiał dowodowy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, dochodząc do konkluzji pozwalających na przyjęcie, że spółka udzieliła Januszowi S. pożyczki. W tym stanie rzeczy brak podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Z tego powodu na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd oddalił skargę.