I SA/Gd 283/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 rok postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. G. P. w skardze na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu strona uzupełniła w dniu 1 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie wnioskodawczyni rozszerzyła swoje żądanie wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wnosząc o ustanowienie pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 kwietnia 2010 r. (doręczone w dniu 14 kwietnia 2010 r.), ustalono, że samotnie wychowuje ona 17-letniego syna, źródłem utrzymania rodziny jest osiągany przez wnioskodawczynię dochód ze stosunku pracy, który w okresie od stycznia do kwietnia br. wyniósł średnio 1.194 zł netto miesięcznie, dochód z tytułu najmu garażu w kwocie 150 zł miesięcznie oraz świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz syna w wysokości 500 zł (dowód: kopia zeznania podatkowego za 2009 r., rozliczenie wynagrodzenia za styczeń 2010 r., wyciąg z rachunku bankowego sporządzony za okres od 1 stycznia do 16 kwietnia 2010 r., decyzja prezydenta miasta z dnia 17 marca 2010 r. o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 marca do 30 września 2010 r.), jej majątek stanowi udział w lokalu mieszkalnym o powierzchni 59,50 m2 w części ½ oraz garaż, natomiast nie posiada przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, oszczędności (salda końcowe rachunków bankowych wnioskodawczyni wyniosły 0 zł i 26,08 zł) oraz pojazdów mechanicznych (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 26 kwietnia 2010 r.). Dokumentując bieżące miesięczne koszty utrzymania wnioskodawczyni przedłożyła rozliczenie opłat za eksploatację i utrzymanie nieruchomości, które od dnia 1 marca 2010 r. wynoszą 546,01 zł oraz opłacone faktury za energię elektryczną na kwoty 341,56 zł, 179,77 zł i 192,26 zł. Na tej podstawie ustalono, że średnie miesięczne wydatki z tego tytułu wynoszą 639 zł. W dodatkowym oświadczeniu z dnia 19 kwietnia 2010 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że za pośrednictwem jej rachunku bankowego prowadzonego przez [...] zarówno w PLN, jak i w EURO swoje zobowiązania reguluje A. W. Tym samym środki, które wpłaca on na jej konto nie pozostają w jej dyspozycji. Okoliczność tę potwierdza wyciąg z konta za okres od 2 marca do 1 kwietnia 2010 r. oraz oświadczenie złożone przez A. W. w dniu 19 kwietnia 2010 r. Mając na uwadze powyższe uznano, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za przyjęciem takiej oceny przemawia kwota miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawczynię w łącznej kwocie 1.844 zł, z których bez wątpienia nie jest ona w stanie poczynić oszczędności, co potwierdzają nadesłane wyciągi z rachunków bankowych. Po odliczeniu bowiem wskazanych przez stronę kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota 1.205 zł. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie budzi wątpliwości. Tym samym przyjąć należało, że spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.