I SA/Gd 283/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 3 lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. W dniu 3 lutego 2012 r. Minister Finansów udzielił na wniosek skarżącej interpretacji indywidualnej co do zakresu i zastosowania przepisów prawa podatkowego, tj. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dotyczącym kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Powyższa interpretacja (doręczona skarżącej w dniu 10 lutego 2012 r.) zawierała stosowne pouczenie o przysługującym skarżącej prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku po uprzednim pisemnym wezwaniu organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 16 lutego 2012 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem organu podatkowego skargę, nie poprzedzając jej wezwaniem organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Skargę należało jako niedopuszczalną odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że jak stanowi przepis art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Jakkolwiek w przepisach Ordynacji podatkowej brak jest uregulowania potwierdzającego wprost prawo wnioskodawcy do zaskarżenia wydanej interpretacji indywidualnej, to w sposób pośredni prawo to wyraża art. 14 c § 3 tej ustawy, który nakazuje, aby w interpretacji znalazło się pouczenie o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast bezpośrednio na prawo to wskazuje przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowiąc, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Przewidzianą w cyt. przepisie kognicję sądów administracyjnych w zakresie badania legalności rozstrzygnięć podejmowanych w ramach tzw. interpretacji podatkowych należy powiązać z trybem ich zaskarżenia do Sądu, który reguluje art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak stanowi powołany przepis, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, należy stwierdzić, iż skarżąca wniosła skargę do Sądu, nie dopełniając wymogu uprzedniego wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, do czego zobowiązuje dyspozycja art. 52 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że skarżąca uczyniła to, pomimo prawidłowego pouczenia jej o sposobie postępowania przy wnoszeniu tego środka zaskarżenia. Powyższe skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a w konsekwencji obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie tego przepisu.