I SA/Gd 287/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2009 r. do listopada 2011 r. postanawia: 1. przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca E. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 3 marca 2015 r. (historii rachunku bankowego w [...] za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 stycznia 2015 r.; odpisów decyzji ZUS z dnia 1 i 21 marca 2014 r. o waloryzacji emerytury skarżącej i renty rodzinnej przyznanej jej córce; odpisów decyzji ustalających skarżącej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2014 i 2015; odpisów faktur VAT za gaz, energię elektryczną, wodę i odprowadzanie ścieków oraz gospodarowanie odpadami komunalnymi wraz z wezwaniami do zapłaty należności z ww. tytułów, wystawionych w okresie od 9 września 2014 r. do 16 lutego 2015 r.; odpisu zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków, zawiadomienia o zmianach w księdze wieczystej oraz wypisu z rejestru lokali – wykaz zmian; oświadczenia A. W. (córki) o udzielanej skarżącej pomocy finansowej; dodatkowego oświadczenia skarżącej), referendarz sądowy ustalił, że skarżąca jest właścicielką domu o powierzchni 134,90 m2, który obciążony jest hipoteką przymusową na rzecz naczelnika urzędu skarbowego celem zabezpieczenia zaległości skarżącej w VAT, na rachunku bankowym na dzień sporządzenia wydruku, tj. 30 marca 2015 r. skarżąca zgromadziła środki w kwocie 1.075,10 zł, skarżąca uzyskuje dochody z emerytury w kwocie 1.911,59 zł netto miesięcznie, otrzymuje też pomoc finansową od córki A. W., która w styczniu 2015 r. przekazała na konto skarżącej środki w łącznej kwocie 660 zł, rachunek bankowy skarżącej zasilany jest także przez W. S., który w styczniu br. przekazał skarżącej środki w łącznej kwocie 1.600 zł (z opisu transakcji dokonanych na koncie skarżącej wynika, że w grudniu 2014 r. skarżąca od ww. osób otrzymała środki w łącznej kwocie 750 zł), skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką M. P., której została przyznana renta rodzinna po zmarłym ojcu w wysokości 1.422,15 zł netto, środki z tego tytułu córka skarżącej w całości przeznacza na pokrycie swoich wydatków związanych ze studiami uniwersyteckimi, średnie miesięczne koszty poniesione przez skarżącą na opłaty za media, polisę ubezpieczeniową, telefon komórkowy oraz spłatę kredytów w okresie od listopada 2014 r. do stycznia 2015 r. wyniosły 1.639 zł. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia wpisu sądowego od skargi. Ocenę taką uzasadnia analiza sytuacji finansowej skarżącej dokonana za okres od listopada 2014 r. do stycznia 2015 r. na podstawie nadesłanych przez nią dokumentów, w szczególności przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego, którego salda końcowe ww. okresie były każdorazowo ujemne oraz dowodów, wskazujących, że w 2014 r. skarżąca miała trudności z terminowym regulowaniem należności z tytułu opłat związanych z eksploatacją domu. Wprawdzie obecnie sytuacja finansowa skarżącej uległa poprawie, co wynika z faktu, że na dzień 30 marca 2015 r. saldo końcowe rachunku bankowego skarżącej było dodatnie, to jednak wysokość zgromadzonych przez nią środków w kwocie 1.075,10 zł jest niewystarczająca na uiszczenie wpisu sądowego od skargi, który – ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, który strony sporu określiły w wysokości 44.000 zł – wynosi 1.320 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie). Biorąc pod uwagę wysokość osiąganych przez skarżącą dochodów, w tym otrzymywanej pomocy finansowej od osób prywatnych oraz ponoszonych przez nią wydatków należało przyjąć, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią wpisu od skargi spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie nie można przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które powstaną w przyszłości, a które w niniejszej sprawie kształtuje: 1) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 660 zł (§ 3 rozporządzenia); 2) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia); 3) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, że skarżąca osiąga stałe dochody, które pozostają wyłącznie do jej dyspozycji, a których wysokość przekracza kwotę kosztów sądowych mogących wystąpić w niniejszej sprawie oraz że na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją domu otrzymuje pomoc finansową. W tym miejscu należy zauważyć, że tytułem pomocy w styczniu br. skarżącej zostały przekazane środki pieniężne w wysokości znacznie przekraczającej ponoszone przez nią stałe koszty utrzymania, co mogło mieć wpływ na możliwość poczynienia przez nią oszczędności w kwocie 1.075,10 zł. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.