I SA/Gd 287/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2009 r. do listopada 2011 r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem dołączonym do skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2015 r., którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 14 stycznia 2016 r., skarżąca E. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przed przystąpieniem do oceny zasadności żądania skarżącej referendarz sądowy zwraca uwagę, że przedmiotowy wniosek jest kolejnym wnioskiem skarżącej o zwolnienie jej z kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Poprzedni wniosek został uwzględniony w części – skarżąca została zwolniona od wpisu sądowego od skargi, w pozostałej części jej żądanie zostało oddalone. Porównując dane zawarte w poprzednim wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy oraz w przedmiotowym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, które – co należy podkreślić – zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, należało stwierdzić, że sytuacja finansowa skarżącej uległa pogorszeniu. Skarżąca nie posiada już bowiem oszczędności na rachunku bankowym (poprzednio dysponowała środkami w kwocie 1.075,10 zł). Ze złożonego oświadczenia nie wynika także, aby nadal otrzymywała pomoc finansową od osób prywatnych, w tym członków najbliższej rodziny, na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją domu. Skarżąca nadal osiąga dochody wyłącznie z emerytury, która wypłacana jest jej w kwocie 1.945 zł netto, poza domem o powierzchni 129 m2 nie posiada innego majątku, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką, której została przyznana renta rodzinna w wysokości 1.450 zł netto, córka nie posiada żadnego majątku, skarżąca miesięczny dochód przeznacza w całości na pokrycie bieżących wydatków, do których zaliczyła opłaty za energię elektryczną (200 zł), gaz (400 zł), wodę (100 zł) i telewizję (150 zł), spłatę kredytu (1.200 zł), zakup środków czystości (200 zł) oraz wyżywienia (800 zł), a także koszty, jakie ponosi jej córka w związku ze studiami uniwersyteckimi (400 zł). Z powyższego wynika, że skarżąca i jej córka swoje miesięczne dochody w całości przeznaczają na zaspokojenie swoich bieżących i koniecznych potrzeb. Nie można zatem przyjąć, że jest ona w stanie poczynić jakiekolwiek oszczędności na uiszczenie kosztów sądowych, które w niniejszej sprawie kształtuje wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 660 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie ani w całości ani też w części bez uszczerbku koniecznego utrzymania swojego oraz córki i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.