I SA/Gd 290/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do czerwca 2009 roku oraz za III i IV kwartał 2009 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A Sp. z o.o. z siedzibą w G. – dalej jako "Skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do czerwca 2009 roku oraz za III i IV kwartał 2009 roku. Pismem z dnia 10 marca 2015 r. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek, Skarżąca wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie czekając na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wszczął w stosunku do Skarżącej postępowanie egzekucyjne i dokonał zajęcia jej rachunków bankowych. Łączna egzekwowana kwota obejmująca należność główną, odsetki za zwłokę naliczone na dzień wystawienia tytułów wykonawczych oraz koszty egzekucyjne wynosi 787.827,63 zł. Skarżąca wskazała, że kontynuowanie egzekucji, a w szczególności podjęcie dalszych działań egzekucyjnych stwarza poważne ryzyko uniemożliwienia Spółce efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej oraz grozi wyrządzeniem znacznego ubytku w majątku oraz nieodwracalnych skutków w postaci doprowadzenia do jej niewypłacalności. Skarżąca oświadczyła, że całość stałych ponoszonych kosztów, niezbędnych do prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą, wynosi ok. 200.000 złotych miesięcznie (wypłaty wynagrodzenia zatrudnionym pracownikom, zaliczki na podatek dochodowy oraz składek na ubezpieczenia społeczne – około 109.000 złotych, opłaty leasingowe niezbędne do prawidłowego prowadzenia działalności - 37.000 złotych, spłaty rat zaciągniętych na potrzeby prowadzonego przedsiębiorstwa w kwocie 43.000 złotych. Dodatkowo, Skarżąca ponosi koszty najmu pomieszczeń biurowych w kwocie 4.000 złotych oraz uiszcza podatek od nieruchomości w wysokości 6.700 złotych). Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w sferze robót budowlanych i inżynieryjnych. W okresie zimowym możliwość realizacji kontraktów jest ograniczona z uwagi na warunki atmosferyczne oraz fakt wstrzymywania robót przez inspektorów nadzoru budowlanego. Poziom przychodów uzyskiwanych przez Skarżącą w okresie od stycznia do końca kwietnia waha się w granicach od około 200.000 zł do około 300.000 złotych miesięcznie. Dodatkowo Spółka, pomimo prawidłowego wywiązania się z zobowiązań nie otrzymała jeszcze wynagrodzenia z tytułu dwóch inwestycji wynoszącego łącznie prawie 2 miliony złotych, co znacząco pogorszyło jej płynność finansową, rzutując tym samym na jej zdolność do regulowania nie tylko zaległych ale i bieżących zobowiązań. W ocenie Skarżącej zajęcie rachunków bankowych oraz prowadzenie egzekucji co do kwoty 787.827,63 zł wywołuje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody majątkowej, co będzie mogło prowadzić do uniemożliwienia dalszego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Spółka nie będzie w stanie w dalszym ciągu uczestniczyć w realizacji kontraktów, których jest stroną. Banki w sytuacji niespłacania na bieżąco rat kredytu, wypowiedzą umowy kredytowe. W wysokim stopniu prawdopodobne jest, iż zaistnieją wówczas przesłanki do ogłoszenia upadłości, wobec niemożności bieżącego regulowania zobowiązań wobec kontrahentów. Ogłoszenie upadłości oznaczać będzie utratę pracy przez 40 zatrudnianych obecnie osób. Powyższa sytuacja będzie miała skutki na tyle poważne, że późniejszy zwrot wyegzekwowanego zobowiązania podatkowego nie będzie prowadził do przywrócenia stanu pierwotnego. Zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W szczególności Spółka nie dopuszcza się działań mających udaremnić egzekucje w postaci wyzbywania się majątku. Ponadto, w chwili obecnej Spółka realizuje kontrakty na ogólną kwotę ponad 10.000.000 złotych, w tym między innymi dla B w G. Nie istnieje więc ryzyko, że w razie oddalenia przez Sąd skargi, decyzja nie będzie mogła zostać wykonana. Ponadto podkreślenia wymaga, że – w sytuacji oddalenia przez Sąd skargi - dokonanie jak najszybszej spłaty przedmiotowych zaległości będzie leżało w interesie samej Spółki. Posiadając bowiem te zaległości Spółka nie może się ubiegać o nowe zamówienia. Warunkiem uczestnictwa w przetargach realizowanych przez podmioty publiczne jest brak posiadania zaległości publicznoprawnych. Do wniosku Skarżąca dołączyła kopie dwóch zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana "p.p.s.a"., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 (dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu, Skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskująca ograniczyła się bowiem wyłącznie do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji stwarza ryzyko uniemożliwienia Spółce efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej oraz grozi wyrządzeniem znacznego ubytku w majątku, oraz nieodwracalnych skutków w postaci doprowadzenia do niewypłacalności. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącej prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji finansowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych środkach pieniężnych, czy ponoszonych wydatkach. Nadmienić przy tym należy, że ocena sytuacji wnioskodawcy nie może odbywać się przy uwzględnieniu kondycji finansowej ogółu podmiotów gospodarczych lecz wymagane jest zbadanie sytuacji finansowej konkretnego, zindywidualizowanego podmiotu składającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości swojej sytuacji finansowej pozwalającej na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca oświadczyła, że całość stałych ponoszonych kosztów, niezbędnych do prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą, wynosi około 200.000 złotych miesięcznie. Skarżąca przedstawiła zestawienie kosztów, jakie składają się na wskazaną sumę, jednakże wydatków tych w żaden sposób nie udokumentowała. Skarżąca nie wykazała również aktualnej sytuacji finansowej Spółki. Nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych, zestawienia środków trwałych, czy bilansu za ostatni rok, które pozwoliłyby na dokonanie oceny realnej kondycji finansowej Spółki. Skarżąca wskazała ponadto, że w okresie od stycznia do kwietnia z uwagi na gorsze warunki atmosferyczne osiąga mniejsze przychody w granicach od około 200.000 zł do koło 300.000 zł miesięcznie, co uzasadnia domniemanie, że w pozostałym okresie przychody te są wyższe. Skarżąca oświadczyła również, że nie otrzymała jak dotąd wynagrodzenia od dwóch kontrahentów za zrealizowane inwestycje w łącznej kwocie około 2 milionów złotych. Skarżąca nie wyjaśniła, czy podjęła czynności mające na celu wyegzekwowanie powyższych należności. Wskazała natomiast, że obecnie realizuje kontrakty na ogólną kwotę ponad 10 milionów złotych, co zdaniem Sądu pozwala na przyjęcie, że nawet jeśli Spółka obecnie znajduje się w gorszej sytuacji finansowej, to w najbliższej perspektywie może uzyskać wynagrodzenie za inwestycje bieżące, jak również te zrealizowane. Zdaniem Sądu egzekwowana kwota 787.827,63 zł jest wysoka, a jej egzekucja niewątpliwie stanowi dla Skarżącej dolegliwość, jednakże Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób egzekucja powyższej kwoty wpłynie bezpośrednio na dalsze funkcjonowanie Spółki w obrocie gospodarczym, realizację kontraktów, umowy kredytowe, czy ogłoszenie upadłości. Brak danych dotyczących aktualnej kondycji finansowej Skarżącej uniemożliwia ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji w szczególności prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne, co potwierdzają dołączone do wniosku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, grozi wyrządzeniem Spółce znacznego ubytku w jej majątku oraz spowoduje nieodwracalne skutki w postaci jej niewypłacalności. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez Skarżącą nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, jako podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej wnioskiem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.