I SA/Gd 291/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.156.2023.WK w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 stycznia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej: "Skarżący", "Strona"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) dalej: "k.p.a." oraz art. 34 § 3 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 oraz art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2050 ze zm.) dalej: "u.p.e.a." utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 23 listopada 2023 r. oddalające skargę na czynności egzekucyjne, polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr: TW4100323018066, TW4100323018067, TW410032301868, TW4100323018069, TW4100323018070, TW4100323018071, TW4100323002443 z 4 października 2023 roku, obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od lipca 2021 r. do lipca 2023 r. W celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. zawiadomieniami z 5 października 2023 r. W odpowiedzi na powyższe zajęcia, B. Sp. z o.o. poinformowała, że Skarżący jest zatrudniony w Spółce od 11 grudnia 2020 r., a potrącenie przelewane jest na konto Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni. Do pisma Spółka dołączyła kartotekę wynagrodzeń od 1 lipca 2021 r. do 30 września 2023 r. oraz zajęcia komornicze za okres od 1 lipca 2021 r. do 30 września 2023 r. Pismem z 28 października 2023 r. Skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjne w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, wnosząc o ich uchylenie w całości i zakończenie postępowania egzekucyjnego. W piśmie tym wskazał, że nie jest, ani nie był zatrudniony na umowę o pracę w B. Sp. z o.o. Postanowieniem z 23 listopada 2023 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z 29 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Analizując dokonane czynności egzekucyjne, realizowane w stosunku do majątku Skarżącego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa. Organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., a jego zastosowanie regulują przepisy wskazane w art. 72 i art. 75 wskazanej ustawy. Z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego przez organ I instancji środka egzekucyjnego, zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w przepisach u.p.e.a. Organ egzekucyjny, wystawiając zawiadomienia z dnia 5 października 2023 r. oraz przesyłając je do pracodawcy Skarżącego, a ich wydruki Stronie, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały również żadne uchybienia formalne. Zawiadomienia z 5 października 2023 r. zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., m.in. numery tytułów wykonawczych, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek do dnia wystawienia zawiadomienia, a także kwoty kosztów egzekucyjnych. Ponadto wskazane zawiadomienia w sposób prawidłowy wskazują osobę zobowiązaną, tj.: osobę wynikającą z tytułów wykonawczych, które stanowiły podstawę dokonania czynności. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że niezrozumiałe są twierdzenia Strony, że nie jest i nie był zatrudniony na umowę o pracę w B. sp. z o.o. Ze zgłoszenia do ubezpieczenia/zgłoszenia zmiany danych osoby ubezpieczonej tj. druku ZUS ZUA wynika, że B. sp. z o.o. zgłosiła Stronę do ubezpieczenia z tytułu składek emerytalnych, rentowych, chorobowych, wypadkowych z dniem 11 grudnia 2020 r., podając kod tytułu ubezpieczenia 0110 00. Nadto pracodawca od 11 grudnia 2020 r. co miesiąc składa do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych imienne raporty o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach tj. druki ZUS RCA. Dodatkowo z odpowiedzi uzyskanych od B. sp. z o.o. również wynika, że Skarżący jest zatrudniony w tej Spółce na umowę o pracę od 11 grudnia 2020 r. Zatem nie ma podstaw by uznać zajęcie wynagrodzenia w B. sp. z o.o. za nieprawidłowe. W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie organu odwoławczego, Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Strona podkreśliła, że nie jest i nigdy nie była, jako osoba prowadząca działalność gospodarcza pod nazwa Biuro Projektowe T. zatrudniona na podstawie umowy o pracę w B. Sp. z o.o., która została wskazana jako pracodawca na wydanych zawiadomieniach. Dotychczasowe kontakty z B. Sp. z o.o. opierały się na przyjmowaniu okazjonalnych zleceń na wykonywanie prac projektowych, zgodnie ze specyfikacją zamawiającego, za wykonanie których wystawiana była faktura VAT. Wobec czego nie można mówić o jakimkolwiek istnieniu stałej formy zatrudnienia (jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą), skutkującej wypłatą wynagrodzenia za pracę we wskazanym w przesłanych zawiadomieniach podmiocie, w okresach wskazanych na doręczonych zawiadomieniach o zajęciu egzekucyjnym. Tym samym wydane przez organ zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę osoby prowadzącej działalność gospodarczą, należy uznać za absurdalne i nie mające pokrycia w obowiązujących przepisach prawa. Zdaniem Skarżącego część wskazanych w doręczonych zawiadomieniach o zajęciu egzekucyjnym wynagrodzenia za pracę składek ZUS, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, zostały opłacone w całości i w terminie przewidzianym przepisami prawa (składki za miesiąc maj 2022 r., sierpień 2022 r., wrzesień 2022 r., grudzień 2022 r., maj 2023 r.). Dokonane wpłaty powyżej wskazanych składek ZUS, zostały zaksięgowane na bliżej nie określone zaległości składkowe. Wobec wskazanych wpłat, ZUS Oddział Gdańsk nie wydał żadnego postanowienia o ich zaliczeniu na jakiekolwiek zaległości. Tym samym Skarżący jako płatnik, miał podstawy do przyjęcia, iż zostały one rozliczone (zaksięgowane) przez organ jako należne składki na poszczególne miesiące, zgodnie ze wskazaniem podanym na dowodzie wpłaty. W odniesieniu do pozostałych składek wymienionych w doręczonych zawiadomieniach o zajęciu egzekucyjnym wynagrodzenia za pracę Strona podała, że nie dokonała wpłat w związku z przyjętymi regulacjami prawnymi (na podstawie doniesień medialnych, w tym także wypowiedzi Prezesa Rady Ministrów) w zakresie całkowitego zwolnienia z opłacania składek, w przypadku gdy przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w danym miesiącu nie występują (bez konieczności składania jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień w tej sprawie). Reasumując, wydane i doręczone zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym wynagrodzenia za pracę w B. Sp. z o.o., poprzez niewłaściwe skazanie osoby zobowiązanej i objęcie swoim zakresem opłaconych w terminie i w zgodnej z przepisami prawa wysokości składek, naruszają obowiązujące przepisy prawa. Tym samym doszło do dokonania czynności egzekucyjnej z naruszeniem przepisów ustawy, co wypełnia przesłanki wskazane w art. 54 §1 ust. 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z dnia 17 czerwca 2024 r. Skarżący złożył wniosek o "odroczenie terminu rozprawy", do czasu prawidłowego powiadomienia go o terminie posiedzenia. Oddzielnym pismem procesowym z dnia 17 czerwca 2024 r., Strona podkreśliła, że organ w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do zarzutu prowadzenia egzekucji administracyjnej z wynagrodzenia za prace osoby prowadzącej działalność gospodarczą, w sytuacji gdy zatrudnienie takie nie miało miejsca. Ponadto, ZUS jako wierzyciel nadal prowadzi egzekucję administracyjną z rachunku bankowego na podstawie innych, wcześniej wystawionych tytułów wykonawczych. Porównanie tytułów wykonawczych wskazuje, że konto bankowe zostało zajęte dwukrotnie na podstawie tych samych tytułów wykonawczych. Do pisma załączono wydruk listy blokad rachunku bankowego, zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego EA/721-07/0017/10R6, zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego EA72107/0136/12R15, potwierdzenie wykonania przelewu, postanowienie ZUS z dnia 7 marca 2024 r. w sprawie rozpatrzeniu zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku, oddalające skargę na czynność egzekucyjną. W pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (pkt 1) lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (pkt 2). W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1324/18; wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21). W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (wyroki NSA: z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1370/17; z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13). Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; por. też wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 2966/17, wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 1098/18). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (por. wyroki NSA: z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 2972/17; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13). W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21). Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2843/16; z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3867/14; z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 802/13; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo dokonał oceny zajęciu wynagrodzenia za pracę, dokonanego na podstawie zawiadomień z dnia 5 października 2023 r. Nie budzi wątpliwości, że na taką czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego przysługuje skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. Jak wynika z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z art. 72 § 4 u.p.e.a jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób; 2) wzywa pracodawcę, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. Z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego przez organ I instancji środka egzekucyjnego, zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w przepisach u.p.e.a. Organ egzekucyjny, wystawiając 5 października 2023 r. zawiadomienia nr: ZAP100323000909, ZAP100323000910, ZAP100323000911, ZAP100323000912, ZAP100323000913, ZAP100323000914, ZAP100323000915 oraz przesyłając je do pracodawcy Skarżącego, a ich wydruki Skarżącemu, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a. Zawiadomienia z 5 października 2023 r. zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 ustawy u.p.e.a., m.in. numery tytułów wykonawczych, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek do dnia wystawienia zawiadomienia, a także kwoty kosztów egzekucyjnych. Ponadto zawiadomienia w sposób prawidłowy wskazują osobę zobowiązaną, tj.: osobę wynikającą z tytułów wykonawczych, które stanowiły podstawę dokonania skarżonych czynności. W ocenie Sądu przedmiotowe tytuły wykonawcze, wbrew zarzutom Skarżącego, zostały wystawione zgodnie z obowiązującymi wzorami określonymi w przepisach prawa. Natomiast odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, że nie jest i nie był zatrudniony na umowę o pracę w firmie B. sp. z o.o., Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organu II instancji, że Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej tezy. Ze zgłoszenia do ubezpieczenia/zgłoszenia zmiany danych osoby ubezpieczonej tj. druku ZUS ZUA wynika, że Spółka pod firmą: B. Sp. z o.o. zgłosiła Skarżącego do ubezpieczenia z tytułu składek emerytalnych, rentowych, chorobowych, wypadkowych z dniem 11 grudnia 2020 r., podając kod tytułu ubezpieczenia 01 10 00 (przeznaczonego dla pracownika podlegającego ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu - zgodnie z obowiązującym na moment zgłoszenia Rozporządzeniem z dnia 20 grudnia 2018 r. Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatnika składek, deklaracji rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących, zgłoszeń danych o pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, raportów informacyjnych, oświadczeń o zamiarze przekazania raportów informacyjnych oraz innych dokumentów, Dz.U. z 2018 r. poz. 2495). Nadto pracodawca Skarżącego od dnia 11 grudnia 2020 r. co miesiąc składa do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych imienne raporty miesięczne o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach pracownikowi tj. druki ZUS RCA. Dodatkowo z odpowiedzi uzyskanych od B. Sp. z o.o. również wynika, że Skarżący jest zatrudniony w tej Spółce na umowę o pracę od dnia 11 grudnia 2020r. Zatem nie ma podstaw by uznać zajęcie wynagrodzenia w B. sp. z o.o. za nieprawidłowe. Skarżący podniósł także zarzut, który nie może być przedmiotem rozpoznania w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., to jest zarzut braku wydania postanowienia w sprawie zaliczenia dokonanych wpłat. Jak wyżej wskazano, skarga wniesiona w trybie art. 54 u.p.e.a. może obejmować tylko te kwestie, wobec których nie przewidziano innej, odrębnej procedury, w związku z tym w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty, które objęte są przepisem art. 33 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne swym zakresem obejmuje wyłącznie kwestie odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, w świetle przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Nie jest więc dopuszczalne podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 u.p.e.a., również po upływie terminu do wniesienia zarzutów (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Go 180/17,; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12). Tym samym, nie bada się w ramach skargi na czynności egzekucyjne kwestii materialnoprawnych, tj. dotyczących: ustalenia wysokości zaległości, istnienia wierzytelności wymienionych w zawiadomieniu o zajęciu, czy przedawnienia należności publicznoprawnych (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 438/18; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2299/12). Podkreśla się także w orzecznictwie sądów administracyjnych, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 1994/18). Z tego względu podniesione w piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2024 r. zarzuty dotyczące zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, nie mogły zostać rozpoznane w niniejszej sprawie. Sąd nie znajduje ponadto podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi kwestionującego prawidłowe zawiadomienie Skarżącego o posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika bowiem, że Strona została poinformowana o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wraz z dodatkowym powiadomieniem, iż informację o terminie posiedzenia niejawnego można uzyskać w Biuletynie Informacji Publicznej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na stronie internetowej: https://www.bip.gdansk.wsa.gov.pl/462,e-wokanda. Zawiadomienie o wyznaczeniu terminu posiedzenia niejawnego na dzień 19 czerwca 2024 r. Skarżący odebrał w dniu 24 maja 2024 r., a więc na tyle wcześnie, aby wypowiedzieć się w formie pisemnej przed rozpoczęciem posiedzenia w sprawie. Skarżący miał zatem wiedzę o przyczynie skierowania jego sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a nadto miał także możliwość zapoznania się z terminem wyznaczonego posiedzenia i złożenia dodatkowego pisma procesowego z dnia 17 czerwca 2024 r. przedstawiającego stanowisko w sprawie, niezależnie od twierdzeń i wniosków zawartych w skardze. W konsekwencji Strona nie została pozbawiona przez sąd administracyjny obrony swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy także wyjaśnić, że stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, że w świetle art. 91 § 2 p.p.s.a., obowiązek informowania o planowanym terminie posiedzeń dotyczy tylko posiedzeń jawnych. Sąd I instancji nie może zatem naruszyć prawa informując Stronę o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne bez podania daty tego posiedzenia (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 2130/23). Podsumowując, Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uwzględnia skargi na czynności egzekucyjne. Podnieść należy również, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. [pic]