I SA/Gd 297/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2012 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do Sądu administracyjnego uregulowane zostało w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.". W myśl § 1 i 3 powołanego przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania powinien wskazać na konkretne zdarzenia (okoliczności) świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do niego jest uzasadnione (patrz. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, LexPolonica). Tymczasem na gruncie przedmiotowej sprawy skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie do zaniechania Skarżącej tutejszy Sąd, biorąc za podstawę przepisy art. 64 § 3 w zw. z art. 134 P.p.s.a. i analizując z urzędu wynikające z akt okoliczności mogące mieć znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie, nie dopatrzył się zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. W ocenie sądu nie zachodzi bowiem niebezpieczeństwo, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zagrożenie istotnych interesów skarżącej, ani też, że poniesie ona jakąkolwiek inną szkodę. Szkoda występuje bowiem wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia. Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć. Bez wątpienia wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Jednakże przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływanych wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest skutków takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.