I SA/Gd 300/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na informację o negatywnym rozpatrzeniu protestu przez Urząd Marszałkowski z dnia 17 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wykonalności wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego [...] na lata 2007-2013 postanawia: zawiesić postępowanie w sprawie. Pan Z. R. prowadzący działalność gospodarczą "A" złożył w dniu 4 czerwca 2009 r. wniosek o dofinansowanie projektu p.t. "Rozwój działalności przedsiębiorstwa – wyposażenie pensjonatu przy ul. [...] w G.". Skarżący został poinformowany o zakwalifikowaniu projektu ( w ograniczonym kształcie) do puli projektów dofinansowanych. Pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r. B S.A. poinformowała skarżącego, że w wyniku ponownej oceny wykonalności wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony. Urząd Marszałkowski pismem z dnia 17 marca 2011 r. poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu warunkuje możliwość dofinansowania wyłącznie "efektem zachęty", zatem dofinansowaniu mogą podlegać projekty nierozpoczęte, dopiero planowane w dacie składania wniosku. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych stanowi implementację przepisu prawa europejskiego, musi być stosowany w sposób jednolity, co zapobiega ryzyku zwrotu przez beneficjentów uzyskanej pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie negatywnej oceny wykonalności wniosku o dofinansowanie projektu strony skarżącej w ramach Regionalnego Projektu Operacyjnego [...] na lata 2007-2013 zostało wydane w trybie przewidzianym ustawą z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.). Mimo niepowołania w treści "informacji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu przepisów tej ustawy można uznać, że uwzględniono definicję art. 5 ust. 11 powołanej ustawy z 6 grudnia 2006 r. oraz przepisy dotyczące uprawnień wnioskodawcy w przypadku negatywnej oceny projektu i wyczerpania środków odwoławczych (art. 30 b ust. 1 i 2, art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.). Powoływane przez organy rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. i 15 grudnia 2010 r. zostały wydane na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. Postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 973/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 87 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazanych wyżej przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu przeprowadzono analizę prawną prowadzącą do wniosku, że program operacyjny stworzony przez instytucję zarządzającą dla realizacji polityki rozwoju nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Wskazano ponadto, że nie istnieje możliwość zbudowania sądowego wzorca kontroli działalności organu administracji w zakresie oceny poprawności zawartych w systemach realizacji zasad i procedur odwoławczych od wyników konkursów, albowiem w sytuacji ustnego wyłączenia stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zaniechano wprowadzenia innych regulacji przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Z uwagi na to, że rozstrzygnięcie w sprawie rozpoznanej zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym sygn. P 1/1 Sąd na mocy art. 125 § 1 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. orzekł jak w postanowieniu.