I SA/Gd 301/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Gd 301/13 UZASADNIENIE Pełnomocnik M.N. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 7 grudnia 2012 r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości 25.264 zł wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne negatywne konsekwencje w postaci zagrożenia egzystencji skarżącego i jego rodziny, będzie skutkować pozbawieniem środków potrzebnych do codziennej egzystencji, a w konsekwencji pozbawi rodzinę skarżącego szans na normalne życie. Podniósł, że ewentualny zwrot wyegzekwowanej kwoty zaległości, która w znaczący sposób przekracza dochody i możliwości finansowe skarżącego i jego rodziny, nie naprawi szkody powstałej w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność wstrzymania wykonania aktu uzależniona jest od rozmiarów szkody, w tym szkody majątkowej. Przede wszystkim wskazać trzeba, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie (uprawdopodobnienie) przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość spowodowania skutków, o których mowa w przywołanym przepisie. Podkreślić przy tym należy, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Zatem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Zgodnie z tezą wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 14 listopada 2006 r., FZ 585/06) do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest zatem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Danymi tymi Sąd nie dysponuje, gdyż nie zostały one przedstawione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, a w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów pozwalających na ustalenie powyższych okoliczności. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej. Te zaś, jak już wskazano, nie zostały przedstawione. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Powoływana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność zagrożenia egzystencji skarżącego i jego rodziny, która może mieć miejsce w związku z koniecznością zapłaty podatku, w sytuacji gdy skarżący nie podał jakichkolwiek danych odzwierciedlających sytuację ekonomiczną jego i jego rodziny, w tym wielkości osiąganych przychodów, ponoszonych kosztów utrzymania, nie przemawia za wstrzymaniem wykonania przedmiotowej decyzji. Stwierdzenie zaś pełnomocnika, że określona zaskarżoną decyzją kwota zaległości przekracza dochody i możliwości finansowe skarżącego i jego rodziny, wobec niemożności jej skonfrontowania z wielkością uzyskiwanych dochodów i wartością posiadanego majątku, uznać należało za gołosłowne. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.