I SA/Gd 302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2015 r. Nr [...], [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 5 lutego 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na "wszczęcie procedury odwoławczej wobec przedmiotowej decyzji oraz zaskarżenie decyzji opisanej w punkcie ad.1" (Dyrektora UKS z dnia 8 stycznia 2015 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, iż zachodzą po jego stronie okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu zażalenia od powyższego rozstrzygnięcia, postanowieniem z 7 września 2016 r., sygn. akt II FZ 547/16 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W ocenie NSA sąd pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonego postanowienie nie usunął wątpliwości co do tego, czy wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został skierowany do organu na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; określanej dalej jako "p.p.s.a."), czy też do sądu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. i dowolnie przyjął, że jest adresatem przedmiotowego wniosku. NSA zwrócił ponadto uwagę, że sąd pierwszej instancji w niepełny sposób wyjaśnił kwestię ziszczenia się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozważań w zakresie sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego w świetle okoliczności i dokumentów przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z dnia 3 października 2016 r. pełnomocnik skarżącego, odpowiadając na zarządzenie tut. Sądu z dnia 26 września 2016 r. wyjaśniła, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia był kierowany do Dyrektora Izby Skarbowej, jednakże w związku z jego nierozpoznaniem przez organ podatkowy skarżący popiera ten wniosek przed Sądem, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 61 § 3 wskazanej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że argumentacja podniesiona przez pełnomocnika skarżącego w zażaleniu na postanowienie tut. Sądu z dnia 1 lipca 2016 r., jak również dokumenty źródłowe dołączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego określonego w decyzji podlegającej ocenie w niniejszej sprawie. Sąd wziął ponadto pod uwagę okoliczności podniesione przez stronę we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, w którym wskazano, że zarówno skarżący, jego żona oraz syn są osobami bezrobotnymi, bez prawa do zasiłku. Cała rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia córki, przy czym w stosunku do wnioskodawcy, jak i jego syna prowadzone są egzekucje komornicze. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub zajście trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu stwierdzić należy, że potencjalna konieczność zapłaty należności wynikających z zaskarżonej decyzji (należności głównej wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego) mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, w tym do pozbawienia środków na podstawowe potrzeby życiowe skarżącego i jego rodziny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.