I SA/Gd 307/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ewa Kwarcińska Sędziowie NSA Sławomir Kozik (spr.) NSA Alicja Stępień Protokolant Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A w upadłości w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2001 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 r. uchyla zaskarżoną decyzję. Wójt Gminy decyzją z dnia 14 czerwca 2000 r. ustalił wymiar podatku od nieruchomości położonej w O. za rok 2000 w kwocie 22.297,80- zł uznając, iż deklaracje składane przez współwłaścicieli nieruchomości: B, C, D, E oraz A są niezgodne ze stanem faktycznym i obowiązującymi w tym zakresie przepisami Od decyzji tej odwołały się wymienione wyżej spółdzielnie, będące współwłaścicielami po 1/5 przedmiotowej nieruchomości. Odwołujące się zarzuciły, że podatek został wyliczony nieprawidłowo w oparciu o stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, tymczasem nieruchomość ta nie pełni już funkcji zakładowego ośrodka wypoczynkowego, ani też nie służy żadnej działalności gospodarczej. Obecnie z nieruchomości korzystają jedynie pracownicy i ich rodziny, a współwłaściciele nie osiągają z tego tytułu żadnych przychodów. Decyzją z dnia 17 stycznia 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 14 czerwca 2000 r. ustalającej podatek od nieruchomości położonej w O. za 2000 r. wobec B,C,D,E,A w upadłości W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że pobieranie podatków jest stanem obiektywnym, zależnym nie od woli podatnika czy organu podatkowego, lecz wyłącznie od obowiązującego prawa i odpowiedniego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 2 ust. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31, z późn.zm.) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach i jednostkach, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości. Na podstawie art. 2 ust. 4 ww. ustawy obowiązek podatkowy od nieruchomości stanowiącej współwłasność innych osób niż małżonkowie ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Organ wskazał na art. 92 ordynacji podatkowej, który stanowi, że do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Odpowiedzialność solidarna polega na tym, że jeżeli jest kilku dłużników, to wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (art. 366 § 1 k.c.) Art. 5 ust. 1 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych upoważnia radę gminy do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w ustalonych granicach. Uchwała Nr [...] Rady Gminy z dnia 8 grudnia 1999 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie gminy L. na 2000 r. określiła stawki podatku, które nie przekraczają ustalonych ustawowo norm. W ocenie organu odwoławczego w świetle aktualnego brzmienia art. 5 ust. 3 ww. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., który stanowi, że za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, wszelkie dywagacje na temat tego czy nieruchomość położona w O. spełnia jeszcze funkcje ośrodka wypoczynkowego, czy też nie, przestały być aktualne. Dla ustalenia stawki nie ma bowiem znaczenia sposób wykorzystania nieruchomości przez podatnika, który jest przedsiębiorcą, a do tej kategorii bez wątpienia należy zaliczyć współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. SKO wskazało także, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego pobieranym z tytułu posiadania nieruchomości, bez względu na to czy nieruchomość ta przynosi dochód czy też nie i za niezasadne uznało pozostałe argumenty strony. Syndyk Masy Upadłości A w upadłości w G. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2001 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji samorządowego kolegium odwoławczego i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił, że jako Syndyk Masy Upadłości A nie prowadzi działalności gospodarczej. Ponadto syndyk wskazał, że również w/w ośrodku nie była prowadzona działalność gospodarcza. W skardze podniesiono również, że decyzja bezpodstawnie i niezgodne z art. 2 pkt l ust 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych została wystawiona na pięć spółdzielni będących współwłaścicielami ośrodka wypoczynkowego w O., gdy dla każdego podmiotu powinna być wystawiona odrębna decyzja. Zdaniem strony skarżącej ustalenia podatku od nieruchomości dla skarżącego dokonano z naruszeniem art. 120 - 124 i art. 210 § 1 ordynacji podatkowej, bowiem nie wyjaśniono wszystkich okoliczności i pominięto istotne fakty dla ustalenia wymiaru podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i wskazała, że udział w przedmiotowej nieruchomości został zbyty w kwietniu 2000 r. i na tę okoliczność złożono kserokopię aktu notarialnego z dnia 27 kwietnia 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze nie są uzasadnione, jednakże z uwagi na to, że ujawniła się okoliczność zbycia w dniu 27 kwietnia 2000 r. przez stronę skarżącą udziału w przedmiotowej nieruchomości, co powinno skutkować stosowną zmianą obciążenia podatkowego strony z tytułu podatku od przedmiotowej nieruchomości za rok 2000, zaskarżona decyzja winna być uchylona, a podatek skorygowany do prawidłowej wysokości. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło w sprawie przepisy postępowania art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej w takim zakresie, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie podjęło wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia wszystkich istotnych w sprawie dowodów świadczących o innej wysokości zobowiązania podatkowego. Wskazać należy, iż akta administracyjne nadesłane Sądowi do niniejszej skargi nie zawierają całości dokumentacji mającej znaczenie w sprawie, a w szczególności skorygowanej deklaracji strony w podatku od nieruchomości za rok 2000 i umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, która znana była z urzędu organowi pierwszej instancji. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę powinno dokonać stosownych ustaleń czy strona dopełniła obciążających ją obowiązków z mocy ww. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. i czy również Wójt Gminy dysponując ww. umową zajął stanowisko w sprawie na zasadzie art. 6 ust. 7a ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów wskazanych w skardze, wskazać należy, iż są nieuzasadnione. Wbrew bowiem poglądowi strony skarżącej organy podatkowe zobligowane były na zasadzie art. 2 ust. 4 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wydać jedną decyzję, której adresatami byliby wszyscy współwłaściciele i w której ustalono by należność podatkową w łącznej kwocie wobec wszystkich z uwagi na wynikające z ww. przepisu solidarne obciążenie podatkiem od nieruchomości współwłaścicieli tejże nieruchomości. Nie jest również zasadny zarzut strony skarżącej, że skoro nieruchomość nie jest wykorzystywana w działalności gospodarczej, to nie można jej uznać za grunt związany z działalnością gospodarczą. Nie budzi wątpliwości treść przepisu art. 5 ust. 3 ww. ustawy, który stanowi, że gruntem związanym z działalnością gospodarczą, jest grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy. Tym samym skoro strona skarżąca posiada przymiot podmiotu gospodarczego (przedsiębiorcy), to podatek od posiadanej przez nią nieruchomości powinien być opłacany według stawek z art. 5 ust. 6 tej ustawy. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości status strony skarżącej jako podmiotu gospodarczego, gdyż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "postawienie w stan likwidacji czy upadłość nie oznacza utraty bytu prawnego przez dany podmiot gospodarczy" (wyrok NSA z 27 października 1998 r. IV SA 1938/96). Ponadto wskazać należy, iż również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 maja 1995 r. w sprawie sygn.akt III AZP 10/95 stwierdził, że w toku postępowania upadłościowego "...jeżeli istnieje możliwość zaspokajania wierzycieli z dochodów jakie przynosi działające przedsiębiorstwo, to syndyk może nadal prowadzić przedsiębiorstwo...". Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji wyroku.