I SA/Gd 311/19

Dnia 25 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 grudnia 2018 r., Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok p o s t a n a w i a: odrzucić skargę "A" Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok. Zarządzeniem z dnia 8 lutego 2019 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Powyższe wezwanie wysłane zostało na adres likwidatora strony skarżącej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki z powodu nieobecności adresata przesyłka została awizowana w dniu 19 lutego 2019 r. Przesyłka została wydana przez operatora pocztowego adresatowi w dniu 6 marca 2019 r. Przesyłka poleconą nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 13 marca 2019 r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca nadesłała odpis KRS oraz podpisany egzemplarz skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej zwana p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia zażalenia. Faktyczne odebranie pisma (w urzędzie pocztowym, czy sądzie), już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 16 listopada 2004 r., GZ 104/04; z 28 stycznia 2013 r., II FZ 1055/12, z 14 lutego 2013 r., II FZ 36/13, z dnia 5 marca 2013 r. II FZ 40/13, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, wobec nieskutecznego doręczenia, złożono w dniu 19 lutego 2019 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącej w skrzynce do doręczenia korespondencji. Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upłynął 5 marca 2019 r. Doręczenie należało zatem uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Faktyczne wydanie przesyłki w terminie późniejszym tj. w dniu 6 marca 2019 r., nie ma wpływu dla liczenia terminu według wskazanego już wyżej art. 73 p.p.s.a. W związku z powyższym od dnia 5 marca 2019 r. należało liczyć siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skoro przesyłka zawierająca podpisany egzemplarz skargi oraz odpis KRS została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 13 marca 2019 r. (vide koperta k. 50), należało uznać, że uzupełnienie uczynienie zadość zobowiązaniu Przewodniczącego Wydziału nastąpiło z uchybieniem przepisanego terminu. Sąd pragnie przy tym zauważyć, że w orzecznictwie wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., I FZ 410/16). Jakkolwiek sytuacja jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie może uzasadniać przywrócenie terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi w przypadku złożenia przez stronę stosownego wniosku, to jednak wobec kategorycznego brzmienia art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, jako złożonej po upływie przepisanego prawem terminu. Przywołane przepisy zobowiązują bowiem Sąd do odrzucenia środka zaskarżenia w każdym przypadku uchybienia terminowi, a także niezależnie od tego, że do jego uchybienia doszło z przyczyn nie leżących po stronie skarżącej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.