I SA/Gd 312/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. R. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 lutego 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary porządkowej w wysokości 1.000 zł wniósł o wstrzymanie wykonania postanowień organów oby instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że za wstrzymaniem wykonania postanowień organów przemawia konieczność dokonania oceny zasadności nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary, która – w jego ocenie – ma charakter wyjątkowy, zaś przez organy traktowana jest jako grzywna w celu przymuszenia. Stosownie do art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność wstrzymania wykonania aktu uzależniona jest od rozmiarów szkody, w tym szkody majątkowej. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż inicjatywa w zakresie wykazania (uprawdopodobnienia) przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Zatem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Zgodnie z tezą wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 14 listopada 2006 r., FZ 585/06) do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami. W złożonym wniosku skarżący nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności, które potwierdzałyby zasadność wniesionego żądania. Tym samym stwierdzić należało, że wnioskodawca sam stworzył sytuację procesową, która uniemożliwia inne rozstrzygnięcie jego wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Również z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie pozytywnego orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.